Recensie

Recensie: Verbroken beloftes

Jenny Offill – Verbroken beloftes: uitgeverij De Geus

De idylle van het leven ontmaskerd. In Verbroken beloftes beschrijft Jenny Offill op creatieve en bijzondere wijze wat er gebeurt als het leven niet zo uitpakt zoals verwacht. De tegenslagen, de ingewikkelde situaties en te maken keuzes die men ervaart worden met pijnlijke precisie beschreven.

De personages in Verbroken beloftes hebben geen naam. Ze worden aangeduid met hun functie: de echtgenote, de echtgenoot, de filosoof, de dochter. Het verhaal begint met korte stukjes, halve verhalen, over de echtgenote in haar jonge dagen. Hoe ze in het leven staat, waar ze aan denkt, de relaties die ze heeft; het wordt allemaal beschreven. Maar kort, alles heel kort. Dan ontmoet ze haar echtgenoot, krijgen ze een dochtertje en lijkt alles haar voor de wind te gaan. Tot het leven ze inhaalt, en alles waar ze van overtuigd was, op losse schroeven komt te staan.

verbroken beloftesJenny Offill doet niet aan lange frases, lange zinnen of uitgebreid ingaan op onderwerpen. Verbroken beloftes bestaat bijna in zijn geheel uit korte, losse zinnen die samen het verhaal vormen. Gedachtes, gevoelens en twijfels worden in hapklare brokken aan de lezer gevoerd, keurig van elkaar gescheiden door witregels. Het boek lijkt te bestaan uit korte anekdotes. Ik had hier, vooral de eerste zestig pagina’s, erg veel moeite mee. Ik kwam maar niet goed in het verhaal. Het lukte me maar niet om mee te leven, een band te krijgen met de personages. Vanwege de stijl maar ook vanwege de afstand die Offill direct creëert door de personages naamloos te houden. Het contrast is opvallend treffend. De afstandelijkheid die met het weglaten van namen wordt gecreëerd, wordt door de krappe, persoonlijke schrijfstijl weer opgeheven.

Vanaf het moment dat het misgaat in het leven van de echtgenote, raakte ik geïnteresseerd in de afloop en de manier waarop Offill dit zou aanpakken qua stijl. En ik moet toegeven dat de korte stukjes, de flarden van gedachtes en voorvallen uitstekend werken. Met weinig woorden weet Offill de kern van gevoelens bloot te leggen. Met weinig woorden weet Offill de kwetsbaarheid van de echtgenote te beschrijven. En die woorden zijn soms verbonden tot prachtige zinnen:

“Er is een verhaal over een ingezetene van Alcatraz die elke nacht in de isoleercel doorbracht, waar hij een knoop op de grond liet vallen en hem in het donker probeerde terug te vinden. Op deze manier overbrugde hij iedere nacht de uren tot het licht werd. Ik heb geen knoop. In alle andere opzichten zijn mijn nachten hetzelfde.” (blz 49)

“Het recht op zelfvernietiging had ze jaren geleden al opgegeven. De kleine lettertjes op de geboorteakte, noemde haar vriendin het.” (blz. 119)

’s Nachts in bed houden ze elkaars hand vast. Als de echtgenote heel voorzichtig is, lukt het haar dit te doen en tegelijkertijd stiekem haar middelvinger naar haar echtgenoot op te steken.” (blz. 141)

Het zijn zinnen en gedachtes als deze die me verbaasden over de stijl en souplesse waarin het gehele boek blijkt te bestaan. Ik heb veel stukken herlezen, omdat de schoonheid me pas later verwonderde. Verbroken beloftes is een boek waarvan je na het lezen van de laatste pagina pas beseft hoe wonderschoon het is. Pas als het geheel in beeld is, vallen de details op.

Hoewel ik mijn bedenkingen had tijdens het lezen, blijkt Verbroken beloftes een mooi, integer en rauw boek te zijn. Lees het aandachtig, om de schoonheid te ontdekken.

Verbroken beloftes – Jenny Offill €18,95

Advertenties

Een gedachte over “Recensie: Verbroken beloftes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s