Recensie

Recensie: Een bijna volmaakte vriendschap

Milena Michiko Flasar – Een bijna volmaakte vriendschap: uitgeverij Cossee

“De vrouwelijke Murakami” wordt ze genoemd, de Duitse Milena Michiko Flasar. En tja, dat schept natuurlijk verwachtingen. Qua stijl, qua plotontwikkeling en qua beleving. Zou haar debuutroman Een bijna volmaakte vriendschap net zoveel indruk maken als een gemiddelde Murakami-roman?

Sociaal isolement in Japan staat in deze roman centraal, een probleem dat hier in Nederland niet speelt maar in Japan aan de orde van de dag is. Er bestaat zelfs een naam voor deze jongeren: hikikomori. Het zijn jongeren die maanden-, soms jarenlang, opgesloten blijven in hun woning. Uit angst voor de buitenwereld, vanwege een opgelopen trauma, of vanwege een andere, psychologische reden. De ik-persoon is zo’n jongere. Na twee jaar isolement waagt Taguchi Hiro zich echter weer naar buiten. Terug de samenleving in. Hij bezoekt dagelijks een park, waar hij de hele dag op een bankje gaat zitten. In zijn eentje. Nog steeds afgesloten van de buitenwereld, maar toch buiten.

Daar komt verandering in wanneer een salaryman -een kantoorklerk- op een nabijgelegen bankje plaatsneemt. Het is een vreemde gewaarwording: salarymannen zitten overdag niet in het park. Wat is er met deze man aan de hand? Taguchi raakt ondanks voornemens om zich met niemand in te laten, toch geïnteresseerd in deze man, Ohara Tetsu. Stapje voor stapje zoeken ze elkaar op, tot er een broze vriendschap ontstaat. Gezamenlijk nemen ze dagelijks plaats op het bankje, en vertellen over hun achtergrond, hun problemen en gevoelens. Beide mannen blijken te kampen met hun eigen demonen, maar vinden troost bij elkaar.

bijna volmaakte vriendschapIn prachtige, melancholische zinnen beschrijft Milena Michiko Flasar de eenzaamheid die beide mannen heeft gevormd. Dit is in hun poriën doorgedrongen, en bepaalt hun manier van leven. Het is even schrijnend als ontroerend om te lezen over de innerlijke verscheuring van beide mannen. Door in het hoofd van Taguchi te kruipen creëert de schrijfster een nauwe band met haar personages, waar je als lezer direct in meegaat. Ze laat met haar krachtige, mooi vormgegeven zinnen geen ruimte over voor afstand. Het verhaal van Ohara, die is ontslagen maar de schijn ophoudt tegenover zijn vrouw door elke dag met lunchtrommeltje de woning te verlaten en pas ’s avonds terug te keren, dringt in je poriën door, laat je niet meer los. Het verhaal van Taguchi is schokkend: hij is getraumatiseerd door de zelfmoorden van twee schoolvrienden.

Het beeld dat in Een bijna volmaakte vriendschap wordt geschetst van de Japanse samenleving is duister. Erg duister. Het sociaal isolement van Taguchi is opeens verklaarbaar, logisch. De sociale druk die Ohara voelt is ontroerend, hartverscheurend. Milena Michiko Flasar heeft een vaardige pen, en vertelt een verbazingwekkend verhaal dat mij heeft geschokt en ontroerd. Dit verhaal kruipt onder je huid. Ervan weglopen is onmogelijk. Een vrouwelijke Murakami wil ik de schrijfster niet noemen, daarvoor verschillen de stijlen teveel. Maar een ontzettend goede schrijfster is het wel. Ik zie uit naar meer werk van haar hand.

Een bijna volmaakte vriendschap – Milena Michiko Flasar €18,90

Advertenties

8 gedachten over “Recensie: Een bijna volmaakte vriendschap

  1. Ter informatie: Milena is haar debuutroman al voorbij. Het boek ‘Een bijna volmaakte vriendschap’ is al haar derde roman. Helaas zijn haar twee eerste boeken nog niet in het Nederlands vertaald. Helaas, omdat haar tweede boek ‘Okaasan. Meine unbekannte Mutter’ bijna als zelfs niet nog mooier kwa taal is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s