Recensie

Recensie: Het grote misschien

John Green – Het grote misschien: Uitgeverij Lemniscaat

John Green en ik: we hebben een turbulente geschiedenis. Het ene moment – Paper Towns– hou ik van hem, het andere moment – Een weeffout in onze sterren– laat hij me koud. Toen Lemniscaat me benaderde met het verzoek Het grote misschien te lezen en te recenseren, greep ik deze kans dan ook met beide handen aan om er voor eens en altijd achter te komen: ben ik nu fan van John Green of niet?

In Het grote misschien gaat Miles voor het nieuwe schooljaar naar een kostschool. Hij verhuist hiervoor van Florida naar Alabama, en laat huis en haard dus letterlijk achter. Gelukkig maakt hij algauw kennis met zijn kamergenoot ‘De kolonel’. Via hem leert hij andere leerlingen kennen, waaronder Takumi en een meisje die hem totaal overdonderd: Alaska Young. Deze uiterlijk onverschrokken, beeldschone zestienjarige is zijn droomvrouw, maar helaas al bezet. Toch is er een enorme aantrekkingskracht tussen hen beide, waardoor Miles dingen doet die hij vooraf nooit had kunnen verzinnen.

Alaska en De Kolonel zijn meesters in het verzinnen van stunts, en algauw wordt Miles hun bondgenoot. Maar dan slaat het noodlot toe op een verschikkelijke manier. Miles, De Kolonel en de rest van zijn vrienden blijven totaal uit het lood verslagen achter. Met de liefde elkaar, hun doorzettingsvermogen en hun doortastendheid weten de vrienden er toch nog iets moois van te maken, maar het gat dat is ontstaan, kan nooit meer opgevuld worden. Hoe gaat elk van hen hiermee om?

het grote misschien

Het grote misschien heeft me totaal verbijsterd, lamgeslagen en geschokt achtergelaten. Wat een prachtig verhaal! Wat een intense emoties, wat een geweldige personages en wat een tragedie vuurt John Green op zijn lezers af. Zonder omwegen laat hij verdriet binnen sijpelen bij zijn personages, en in rake bewoordingen vertelt hij over de impact die de gebeurtenissen op hen hebben. Zijn schrijfstijl is intelligent maar toegankelijk, open en eerlijk. Daarnaast zou het geen John Green zijn zonder een paar mooie filosofische uiteenzettingen. 

Het boek is opgedeeld in twee gedeeltes: een ‘ervoor’ en een ‘erna’. Maar waarvoor en waarna, dat blijft onduidelijk. John Green telt af naar een gebeurtenis, maar geeft geen enkele hint over deze gebeurtenis. Hierdoor is de schok des te groter, omdat de spanning en de verwachting van het gebeuren je constant bezighouden. Ik heb me van tevoren niet ingelezen via andere recensies, ik wilde mijn reactie op dit boek zo puur mogelijk houden, en hierdoor kwam de plotwending des te harder bij me aan. Het komt erg overeen met dingen die ik zelf dit jaar heb meegemaakt, en daardoor staat het verhaal dicht bij me.

Ik heb tranen gelaten, ik heb intens meegeleefd en ik ben oprecht gaan houden van Miles, Alaska, De Kolonel en zelfs het strenge schoolhoofd De Adelaar. In het begin stoorde ik me nog enigszins aan de hoge intelligentie en frequente filosofische uiteenzettingen, die uitzonderlijk zijn voor tieners, behalve in de wereld van John Green. Dit kwam op mij niet geheel realistisch over, maar al snel leefde ik zo mee met Miles en zijn vrienden dat dit punt me niet meer stoorde. Bovendien volgden de ontwikkelingen en onthullingen elkaar snel op, waardoor ik in een emotionele rollercoaster terecht kwam waar geen ruimte was voor ergernissen maar enkel voor bewondering en medeleven. Dit is misschien wel zijn meest realistische boek. 

Het grote misschien heeft me definitief over de streep getrokken: Ik ben fan van John Green! 

Het grote misschien – John Green €12,50

Ik recenseerde dit boek ook op Dizzie.nl, klik hier om die recensie ook te lezen.

Advertenties

20 gedachten over “Recensie: Het grote misschien

  1. Mijn persoonlijk had hij wel geraakt met een weeffout in onze sterren, ik ga dit boek ook zeker lezen. Je heb mijn nieuwsgierigheid aardig opgewekt.

    1. Haha ja, volgens mij ben ik een van de weinigen die niet lyrisch was over Een weeffout in onze sterren, hoewel ik de verfilming wel weer erg sterk vond.
      Leuk dat je deze ook gaat lezen, hij is absoluut de moeite waard!

  2. Ik las hem vorige week in het Engels en het gevoel van je dat het te betrekken is op situaties in je eigen leven is zo herkenbaar. Er is een ervoor en een erna. Ook hier ♥ voor John Green. :-)

    Prachtig verwoord Tessa

      1. Kom nu pas aan je berichtje toe, excuus! Ik vond An Abundance of Katherines erg leuk, maar was toch nog iets meer fan van Will Grayson, Will Grayson, omdat die ook door twee auteurs geschreven is (Green en Levithan). Dat maakt het weer wat anders-dan-anders :-)

  3. Ik ben een van de weinigen die Een weeffout in onze sterren nog niet gelezen hebt, maar deze (in het Engels weliswaar) en Paper Towns al wel. Vond deze inderdaad érg mooi. Wat fijn dat er ook een Nederlandse vertaling is!

    1. Wat gaaf dat jij zijn boeken in het Engels hebt gelezen. Lijkt me toch een mooiere leeservaring dan in het Nederlands. Ik ben benieuwd wat je van Een weeffout in onze sterren vindt! Lees je die in het Engels of Nederlands? :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s