Recensie

Recensie: De amandelboom

Michelle Cohen Corasanti – De amandelboom: Uitgeverij Xander

Deze editie van de Boekenweek heb ik mij een doel voor ogen gesteld: elke dag dat de Boekenweek duurt, plaats ik een recensie. Zeven dagen Boekenweek dus zeven recensies. Een soort privรฉ mini-leesuitdaging. Dit is recensie nummer 6.

Ik moet bekennen dat dit boek al enige tijd op mijn e-reader stond. Door andere voorkeuren en gebrek aan tijd kwam het er nooit van om dit boek op te pakken, maar gisteren ‘zag ik het licht’. Ik begon eindelijk in De amandelboom.

In De amandelboom wordt het leven van Ichmad opgetekend. Hij groeit in de jaren ’50 en ’60 op in Palestina, onder het bewind van de Israelische militaire macht. Het boek begint meteen met een schok: het jonge zusje van Ichmad wordt opgeblazen door een landmijn. Het is het begin van een even schokkende als indrukwekkende familiegeschiedenis, die volstaat van de tragische gebeurtenissen. De vader van Ichmad wordt -onterecht- opgepakt en voor veertien jaar gevangengezet door de Israeliers. Hierdoor moet Ichmad met zijn jongere broertje Abbas de zorg van de familie op zich nemen.

Ichmad, een jongen met een hoog IQ en een grote voorliefde voor wis- en natuurkunde, blijft echter momenten vinden om zichzelf te ontwikkelen. Hij krijgt de kans om in Jeruzalem aan de universiteit te studeren, maar hoe kan hij zich vestigen in een wereld die hij alleen kent als vijandelijk? En hoe moet het nu met zijn familie? Hij staat voor moeilijke keuzes, en hoe ouder hij wordt, hoe zwaarder zijn last wordt. de amandelboom

Wat is het zonde dat ik De amandelboom zo lang heb laten liggen! Ik heb het met ingehouden adem gelezen. Het verhaal van Ichmad en zijn familie is even tragisch als poetisch, en de onderlinge verhoudingen worden mooi in beeld gebracht. Voor een van oorsprong Joodse schrijfster weet ze het leed van een kleine Palestijnse jongen die gebukt gaat onder schuldgevoelens en in angst opgroeit goed te verwoorden.Michelle Cohen Corasanti schuwt het niet om de Israelische bevolking slecht neer te zetten, maar houdt de ook de Palestijnen een spiegel voor. Kortom: het Midden-Oosten is in De amandelboom goed in balans. Cohen Corasanti schrijft op tedere wijze over de liefde binnen het gezin van Ichmad, en op hartverscheurende wijze over het leed dat de familie treft.

Vanaf de eerste bladzijde, het overlijden van Ichmads zusje, hield het boek me in de greep. De ontwikkelingen stapelden zich op en zorgden ervoor dat ik door de bladzijdes vloog. Het boek is ingedeeld in verschillende delen, die elk een periode in het leven van Ichmad beschrijven. Je volgt Ichmad van kleine jongen tot 60-jarige man. Het is een intens verhaal, dat zeer moeilijk weg te leggen is. Wie hieraan begint kan dus ook maar beter een vrije dag inplannen, want het boek houdt je in de greep. Ongetwijfeld. Ik was in ieder geval erg onder de indruk. Zowel van het verhaal als van de manier waarop Cohen Corasanti alles heeft beschreven. De amandelboom is een boek dat onder je huid kruipt, het is werkelijk prachtig.

De amandelboom – Michelle Cohen Corasanti โ‚ฌ17,95

Advertenties

7 gedachten over “Recensie: De amandelboom

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s