Recensie

Recensie: Jouw gezicht zal het laatste zijn

Joao Ricardo Pedro – Jouw gezicht zal het laatste zijn: Uitgeverij Signatuur

In plaats van Joao Ricardo Pedro te ontmoeten dit weekend, heb ik volop de tijd gehad om zijn boek te lezen. Ook geen straf. Jouw gezicht zal het laatste zijn is namelijk een bolwerk van poëtisch opgezette, intelligent geconstrueerde zinnen die je zullen verbazen.

Het verhaal in de dop is dat van een Portugese familie. Het levensverhaal van opa Augusto, zoon Antonio en kleinzoon Duarte passeert de revue. Aan de hand van korte hoofdstukken, met elk geweldige titels als ‘De dood van de indiaan‘, ‘De Holocaust‘ en ‘Wees zijn is voorgoed zitten wachten aan een cafetafeltje‘ wordt langzaam maar zeker de familiegeschiedenis verteld. Het boek gaat over opa Augusto, die zich als dokter in een afgelegen dorpje vestigt. Het boek gaat over zoon Antonio, die tot tweemaal op militaire missie naar Angola moet en zwaar getraumatiseerd terugkeert. En het boek gaat over kleinzoon Duarte, die een uitzonderlijk talent is op de piano (‘de beste Bach-vertolker’) maar die de muziek definitief de rug toe keert maar hier nog wel nauw bij betrokken blijft.

jouw gezicht zal het laatste zijn

Deze drie mannen delen een uitzonderlijke familiegeschiedenis. Hoe uitzonderlijk, wordt geleidelijk aan duidelijk. Het boek is ontzettend gedetailleerd en vertelt over kleine voorvallen, vroegere indrukken en talloze anekdotes. Die vormen een groot geheel waaruit op het eind blijkt wat voor prachtig verhaal Joao Ricardo Pedro heeft geschreven. Het zijn deze details, die het boek een lust voor de geest maken. Een schijnbaar onschuldige briefwisseling tussen Augusto en een dierbare vriend in Buenos Aires blijkt een belangrijke schakel te zijn tussen de verschillende hoofdstukken.

Joao Ricardo Pedro speelt met de literatuur. Hij vormt, kneed en creëert prachtige volzinnen, de een nog mooier dan de ander. Dit is een boek om op je gemak te lezen, om je goed te laten doordringen van al het literaire moois wat op je afkomt. Wat bovendien knap is, is hoe Joao Ricardo Pedro er in is geslaagd los van elkaar staande hoofdstukken te schrijven, die elk apart ook goed te lezen zijn zonder de verhaallijn uit het oog te raken, die samen een puzzel vormen waar Ravensburger nog iets van kan leren. Daarnaast vertelt hij op haast terloopse wijze over de geschiedenis van Portugal, inclusief oorlogen en staatsgrepen.

Deze debuutroman is van de grond gekomen toen Joao Ricardo Pedro besloot zijn droom als romanschrijver te volgen. Hij gebruikte de ontslagvergoeding van het telecombedrijf waar hij eerst werkte als starterskapitaal. Jouw gezicht zal het laatste zijn werd direct goed ontvangen: het won in Portugal de prestigieuze LeYa prijs en was meteen honderdduizend euro rijker. Inmiddels is het boek overal goed ontvangen. Buitenlandse media buitelen over elkaar heen om het boek de hemel in te schrijven, en daar schaar ik mij nu achter. Wat een prachtig boek is dit. Wat een schitterend einde, wat een geweldige schrijftechniek. Ik heb het weleens vaker geroepen maar ik schreeuw het nu luidkeels van de daken: Dit. Is. Een. AANRADER!

Jouw gezicht zal het laatste zijn – Joao Ricardo Pedro €18,95

Advertenties

17 gedachten over “Recensie: Jouw gezicht zal het laatste zijn

  1. Toch even een vraagje ? Ik begrijp het einde niet zo goed van ‘Jouw gezicht zal het laatste zijn’. Op zich mooie literaire zinnen…maar toch mis ik iets….
    Ligt het bij mij ? Ik kan geen link leggen tussen alle hoofdstukken…..
    Wim

    1. Klopt, er mist een afsluiting. Het einde ligt nu nog open. De hoofdstukken zelf zijn prima los van elkaar te lezen, maar ik vind ze aan het eind wel heel mooi samenkomen door de brief van de vriend van Augusto.

  2. Na een herlezing, het opstellen van een tijdslijn raakte ik wat gefrustreerd dat het verhaal zijn geheimen (ten minste aan mij) niet prijs gaf. Maar misschien is dit juist de boodschap van het verhaal: als mens zoeken we altijd naar de oorzaak van iets. De oorzaak van een revolutie, de reden waarom twee data samenvallen,… Kortom als mens hebben we het moeilijk met het toeval en het gebrek aan verklaringen. Misschien kan Celestino wel beter leven met toeval (“brute pech gehad”). Ook dotour Augusto lijkt me iemand die begrepen heeft dat hij de loop van de geschiedenis niet kan veranderen. Misschien is hij niet gevlucht omwille van een mysterieuze gebeurtenis maar omwille van zijn (onderbewuste) vaststelling dat hij liever weg van de revolutionaire “beschaafde” wereld een leven uitbouwde tussen mensen die vooral worstelden met de natuur. Het kiezen tussen een eerder “zen” leven dicht bij de natuur i.p.v. een leven waarin je controle over alles probeert te behouden, prestige nastreeft,… zonder dat je daar meestal (volkomen) in slaagt. Duarte lijkt daarin sterk op zijn grootvader: hij had waarschijnlijk een wereldklasse pianist kunnen worden maar door zich te spiegelen aan het leven van de verschillende componisten had hij iets van “nee dat is niks voor mij”.

    Misschien zoek ik het allemaal te ver (of juist niet ver genoeg), misschien is er wel degelijk een duidelijk verband tussen de gebeurtenissen. In dat geval wil ik het zeker weten maar voor nu blijf ik er even “zen” bij en ben ik tevreden met het kleine lichtpunt dat ik meen te herkennen ;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s