Recensie

Recensie: Aan niemand vertellen

Simone van der Vlugt – Aan niemand vertellen

Van de boeken van Simone van der Vlugt krijg ik nooit genoeg. Ik las als kind al haar historische romans, en nu als volwassene heb ik haar thrillers ‘ontdekt’. Na Morgen ben ik weer thuis, Op klaarlichte dag en De reünie heb ik nu Aan niemand vertellen gelezen.

Met Aan niemand vertellen begon Van der Vlugt een (tot nu toe) tweedelige reeks over rechercheur Lois. Ze woont in Alkmaar, werkt bij de regionale recherche en onderhoudt een enigszins moeizame relatie met haar zus Tessa. Ze komt samen met haar collega Fred voor de lastige taak te staan om een moord op te lossen die onoplosbaar lijkt. Een leraar is vermoord, en op gruwelijke wijze tentoon gesteld. Hij lijkt geen vijanden te hebben, geen problematische relatie te hebben en juist erg populair te zijn. De enige aanwijzing die Lois en Fred hebben is een papiertje van een kunstexpositie van ene Maaike. Zij geeft echter aan het slachtoffer niet te kennen en al gauw loopt het onderzoek vast. Dan wordt er nog een moord gepleegd, en blijken de zaken er heel anders voor te staan dan gedacht.

vlugt-aan-niemand-vertellen

Simone van der Vlugt heeft weer gedaan waar ze goed in is: degelijke, goed opgebouwde thrillers schrijven. Degelijk, want het was niet een spraakmakende thriller. Geen grootse, meeslepende thriller, maar gewoon: een fijne, degelijke thriller. Wellicht raak ik aan de schrijfstijl en opbouw van Simone van der Vlugt gewend, maar het raakte me niet zozeer als de andere boeken die ik van haar heb gelezen. Hoe komt dit? Volgens mij ligt het vooral aan het ontbreken van een verrassingseffect. De clou over de mysterieuze moordenares was mij al heel vroeg duidelijk.

Dat je daarna ziet dat hoofdpersoon Lois nog altijd in het duister blijft tasten, is vervelend. Je wilt dat zij met haar onderzoek net zo opschiet als jij met je theorieën en inzicht. Dat dit niet gebeurt is jammer, maar doet het verhaal niet al te veel kwaad. Het blijft interessant om te lezen hoe het verhaal zich ontpopt. Het eind heeft wat dat betreft zeker nog wat verrassingselementen.

Ik heb deel twee van deze Lois-reeks, Morgen ben ik weer thuis, al gelezen voordat ik aan dit boek begon. Een recensie hiervan staat op mijn blog. Ik wist dus al het een en ander over de achtergrond van Lois en haar zus Tessa. Dat was echter helemaal niet hinderlijk. Integendeel: Het was juist verhelderend om de benodigde achtergrondinformatie te krijgen die mij nog ontbrak, ook al was sommige info dubbelop. De kracht van Simone van der Vlugt is dat ze haar personages altijd als realistische, geloofwaardige karakters neerzet. Het zijn altijd personages waar je je mee kunt identificeren. En dat is weer fijn voor de binding met het verhaal.

Met deze thriller is Simone van der Vlugt opnieuw genomineerd voor de NS Publieksprijs. Ze was vijf keer eerder genomineerd en won in 2010 met haar thriller Op klaarlichte dag. Wie weet wint ze dit jaar weer de NS Publieksprijs :) Stemmen kan nog!

Aan niemand vertellen – Simone van der Vlugt

Advertenties

8 gedachten over “Recensie: Aan niemand vertellen

  1. Lijkt me een spannend boek. Wel jammer dat de clou zo snel duidelijk wordt. Dat heb ik ook bij sommige boeken en dat maakt het dan meteen wat minder spannend. Een boek moet wel kunnen verassen, anders is het jammer.

    1. Dank je:)
      Ik kende haar eerst ook alleen van haar jeugdboeken, en die bevielen altijd zo goed! Ik heb een paar maanden geleden op de gok een thriller van haar geprobeerd, Op klaarlichte dag, en die vond ik echt erg goed! :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s