Recensie

Recensie: Mag ik je nummer even?

Sophie Kinsella – Mag ik je nummer even?

Chicklits zijn geweldig! Vooral die van Sophie Kinsella. Ze bevatten altijd humor, gekke situaties en leuke personages. Ik begon dan ook vol enthousiasme aan dit verhaal van Kinsella.

In Mag ik je nummer even? lopen Poppy Wyatt en Sam Roxton elkaar tegen het lijf. Poppy is haar verlovingsring kwijt na een lunch met vriendinnen en om het drama helemaal compleet te maken wordt haar telefoon ook nog gestolen! In paniek loopt ze rond in de hal van het hotel waar de lunch plaatsvond, en vindt dan in een prullenbak een gloednieuwe mobiel. Sam verschijnt ten tonele wanneer de telefoon plots afgaat: het blijkt de mobiel van zijn assistente te zijn, die hem plots gesmeerd is.

Sam wil -uiteraard- de telefoon terug, maar daar wil Poppy niks van weten. Ze heeft net het nieuwe telefoonnummer doorgegeven aan het hotelpersoneel voor het geval de verlovingsring – een duur, antiek familiestuk- toch nog opduikt. In ruil voor extra tijd met de telefoon, belooft ze de mails en andere berichtjes voor Sam door te sturen. Dat dit een fulltime taak blijkt te zijn, had ze niet kunnen voorspellen. En ze is nieuwsgierig, te nieuwsgierig. Al snel leest ze zijn zakelijke en persoonlijke berichten door en mengt zich in zijn leven. En dat heeft niet altijd even goede gevolgen. Wanneer Sam zich ook in Poppy’s leven mengt, ontstaat een bijzondere vriendschap.

mag ik je nummer even

Mag ik je nummer even? is een hilarische roman. Hoe kun je het als schrijfster verzinnen dat een brutaal Engels meisje de telefoon van iemand anders overneemt, ook al heeft de rechtmatige eigenaar zich reeds gemeld? Ook de andere situaties waarin Poppy en Sam daarna in terecht komen, zijn enorm grappig en bizar. Kinsella bewijst weer eens over een ongezond grote dosis fantasie te beschikken. Ze verzint steeds weer hilarische situaties en verhaallijnen waarvan je in het begin denkt: waar gaat dit heen? Gelukkig komt het altijd goed en blijkt de verhaallijn verrassend onverwachts.

Dit verhaal leest als een trein. De zinsopbouw is kort, krachtig en actief geschreven. De gedachtes van Poppy zijn zowel vreemd als herkenbaar, wanneer ze in de tweede helft van het boek Sam probeert te helpen met een delicate kwestie op zijn werk. Zowel Poppy als Sam zijn aandoenlijke personages, die samen een goede mix vormen. Zij is assertief, impulsief en chaotisch, hij is gestructureerd, streng en voorzichtig. Het was echt leuk om te lezen hoe ze elkaar veranderden. En dan de verloving van Poppy.. Wat een draak van een verloofde heeft ze toch. Iedere lezer ziet al van mijlenver aankomen dat die combinatie niet werkt. De manier waarop Kinsella hier echter een eind aan breit, is leuk bedacht en geschreven. Petje af.

Wat chicklits betreft is Kinsella een van de beste, zo niet de beste schrijfster.Β Ze weet elke keer weer vernieuwende, leuke en vooral grappige verhalen neer te pennen, en dat op een hoog tempo. Bijna jaarlijks verschijnt er wel een nieuw verhaal van Kinsella. Fijn, want ik raak maar niet uitgelezen!

Mag ik je nummer even? – Sophie Kinsella €10,-

Advertenties

Een gedachte over “Recensie: Mag ik je nummer even?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s