Boeken

Lees-déjà vu

Déjà vu: Een intrigerend verschijnsel. Op Wikipedia wordt het omschreven als ‘een onechte herinnering’ of ‘een herinneringsbeleving’. Bijna iedereen maakt het wel eens mee: je maakt iets mee of bevindt je in een situatie die je bekend voorkomt, alsof je het al eens hebt meegemaakt. Ik had het gisteren nog. Tijdens het lezen notabene!

Voor Boekreviews.nl ben ik momenteel verwikkeld in het verhaal van De groene kust, een boek van de Griekse Natalie Bakopoulos. Het is -let op!- een boek dat ik nog nooit heb gelezen, een boek dat ik zelfs nooit heb doorgebladerd. Ik had, tot het op mijn must read-lijstje van Boekreviews.nl kwam, nog nooit gehoord van dit boek. Ik begon dus geheel en totaal met frisse blik aan dit boek. En dat ging goed: het is een heerlijk boek en de schrijfstijl is erg prettig.

En toen kwam ik op bladzijde 168. Het verhaal beschreef een ontluikende romance tussen een mannelijk en vrouwelijk personage. Op dat moment bekroop het gevoel me. Of beter gezegd: overviel het gevoel me. Dat onderbuik gevoel. Dat plotselinge besef: Dit ken ik! De setting, de bladzijdes, het verloop van het verhaal: ik had het volgens mijn hersenen al eens meegemaakt. Ik zeg bewust ‘volgens mijn hersenen’, want op Wikipedia wordt verder nog gerept over een ‘kortsluiting van de hersenen’. Fijn, bedankt.

Vroeger had ik dit gevoel wel vaker. Ik herinner me een keer dat ik in de portiek van de opa en oma van een vriendinnetje naar de straat zat te kijken: BAM! Herinnering. Of een keer tijdens mijn studie Journalistiek. Ik zat in de klas en ‘voelde’ een déjà vu aankomen. In een poging deze te ontwijken – hoe optimistisch gedacht- draaide ik mijn hoofd. Zodra ik dit had gedaan, BAM! Het beeld dat toen op mijn netvlies verscheen, was juist het déjà vu-moment. Was ik nu maar met mijn hoofd naar het bord gedraaid blijven zitten..

Maar hoe zit het nou echt? Je hersenen ontvangen de beelden vanuit de ogen en er vindt bewustwording plaats. Daarna wordt het beeld opgeslagen in de hersenen. Bij een déjà vu werkt het andersom: er vindt eerst registratie plaats, en daarna pas bewustwording. Jammer. Heel jammer. Ten eerste omdat mijn hersenen dus blijkbaar kortsluiting hebben gehad – en dat klinkt nooit leuk-, maar ten tweede omdat het mijn eigen interpretatie zo teniet doet. Ik zag het namelijk als bevestiging dat het leven dat ik leidt, de juiste is. Alsof er ‘checkpoints’ in mijn hersenen worden afgevinkt. “Ha, ik ben op het juiste pad”, dacht ik elke keer positief wanneer me weer eens een déjà vu-gevoel bekroop.

Mijn kortsluiting-moment op beeld vastgelegd.
Mijn kortsluiting-moment op beeld vastgelegd.

Ik zag – tot ik nu net de verklaring op Wikipedia las- de kortsluiting van gisteren dan ook als teken dat ik helemaal op mijn plekje zat, zo weggekropen op de bank na een lang avondje dineren, als bevestiging dat het mijn ‘bestemming’ was om boekenrecensent en boekenblogger te worden. Stiekem vind ik mijn uitleg romantischer en prettiger: kijk mij eens op de juiste koers varen en ben heus niet gek. Lang leve de kortsluiting!

Ben ik de enige? Of komt dit verhaal, en mijn interpretatie hiervan, bekend voor? HELP! Ik wil me niet compleet gek voelen :)

Advertenties

Een gedachte over “Lees-déjà vu

  1. Tessa, ook ik ervaar de momenten als “vinkjes” waarbij mijn pad bevestigd wordt en ik het leven leidt dat ik behoor te doorlopen ofzo..klinkt raar, maar zo voelt het.

    Zojuist had ik er 1 en dacht ik,…nu ga ik er iets over opzoeken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s