Uncategorized

Bibberend over het ijs

Ik heb gegild, ik heb gekermd, ik heb me angstvallig vastgehouden aan de arm van mijn vader maar ik heb het wel gedaan: geschaatst! Niet tien jaar geleden, maar gisteren. Als volwassene, aan de hand van papa, bibberend over het ijs.

Het begon afgelopen maandag. De plannen waren gemaakt: dit weekend zou ik schaatsen met mijn vader. Voor het eerst in tig jaar zou ik weer schaatsen onderbinden. Kunstschaatsen welteverstaan, want dat is de enige soort schaats die ik prettig vind. Ik ging maandag passen bij mijn vader, wiens vrouw nog een mooi stel had klaarliggen. Een maatje te klein weliswaar, maar met dunne sokken paste het prima. Fijn. Zaterdag zou ik ze uitproberen op het ijs. Joepie!

Op grote stukken sneeuw kon ik worden losgelaten en kon mijn vader zelf aan de zwier op het ijs.
Op grote stukken sneeuw kon ik worden losgelaten en kon mijn vader zelf aan de zwier op het ijs.
De grote stukken sneeuw waren mijn grote vrienden: rustplaats, afremmers, welke functie boden ze me niet?
De sneeuw was mijn grote vriend: rustplaats EN afremmer.Β 

Ook mijn vader had er zin in. Hij schijnt tegen zijn vrouw gezegd te hebben: “Hier heb je de autosleutels, we gaan een tochtje maken dus haal ons bij het bruggetje van Bartelehiem maar op.” Hoe optimistisch gedacht.. De praktijk viel namelijk heel anders uit. Wist ik veel dat ijs ZO glad was. Wist ik veel dat mijn angst om te vallen ZO groot was. Zodra ik mijn schaatsen had aangetrokken en wiebelend probeerde een charmante houding aan te nemen wist ik al: dit gaat niet lukken. HELP! Ik greep dus zo snel mogelijk de arm van mijn vader vast en heb die niet meer losgelaten.

Schaatsen deden we bij de Grote Wielen, vlakbij de Bonkevaart -of Bonkesloot, zoals ware Leeuwarders het schijnen te noemen. Een enorme ijsvlakte, met hier en daar wat sneeuwbulten, wachtte op ons. Het ijs zelf was van uitstekende kwaliteit. Diepzwart en tenminste acht centimeter. Zodra we het ijs opgingen merkten we dat er een keiharde wind stond. Zonder zelf een beweging te hoeven maken zoefden we over het ijs. Terugkomen naar de kant ging tegen de wind in. Aan de bak dus.

Het ijs was hier en daar nog best luidruchtig en gammel. Aaargh!
Het ijs was hier en daar nog best luidruchtig en gammel. Aaargh!

Het is me uiteindelijk gelukt om zelf weer de bekende schaatsbewegingen te maken, maar hard durfde ik niet te gaan, en solo schaatsen al helemaal niet. “Hou me vast hoor, ook niet stiekem doen en zeggen dat je me vasthebt terwijl ik los schaats, net als vroeger met leren fietsen!” waarschuwde ik mijn vader. En ik moet zeggen: hij heeft engelengeduld gehad met me. Sterker nog, hij heeft me hartelijk uitgelachen. Wat zal het heerlijk voor hem zijn: zo’n sportieve dochter die onbevreesd het ijs over suisde! Zonder te vallen. Let wel: zonder te vallen!

Na een uur vol plezier, angst en persoonlijke overwinningen sloten we ons schaatsavontuur af met een kop warme thee. De vrouw van mijn vader had alles gezien en wist onze verhalen aan te vullen met haar eigen observaties. Ik was alleen maar blij dat ik mezelf had overwonnen. Ongeacht hoe. Na tig jaar (ik denk meer dan tien jaar geleden) weer eens op het ijs staan vond ik heel wat. Maar om te voorkomen dat het nu weer tien jaar duurt voor ik weer het ijs opstap is het misschien een goed idee om binnenkort weer te schaatsen. Jammer dat de dooi nu is ingetreden..

Advertenties

5 gedachten over “Bibberend over het ijs

      1. Hoera, je bent mijn eerste volger!! Maar ik hoorde her en der dat je bij mij geen reacties kunt zetten als je geen google account hebt. Misschien moet ik overstappen naar deze site?

        xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s