Uncategorized

Pets op je chocokont!

“Mama? Mama!” Het zielige chocoladeblokje hopt verdwaasd rond op zoek naar zijn mama. “Mama….MAMAAAA?!” gaat het chocoblokje in tranen verder.

Wie kent ‘m niet? De superzielige reclame van Kellogs. Iets met chocpops ofzo. De kern van de reclame: stoute crispy granenreepjes belagen verdwaald chocoblokje. Hoe traumatiserend wil je ’t hebben? Ik weet waar ik over spreek. Ook ik had slachtoffer kunnen zijn van ‘granenreepjes’. Want ook ik ben, zoals zoveel kinderen, mijn ouders eens kwijt geweest.Of beter: zij waren mij kwijt.

Het was zomer. We waren op vakantie in Frankrijk. Lekker een dagje naar het strand. Mijn vader en broer besloten naar een bunker uit de Tweede Wereldoorlog te gaan, ongeveer een kilometer verderop het strand. Ik bleef achter met mijn moeder. Na tien minuten verveelde ik me. Ik kon als kind al niet goed stilzitten, tegenwoordig gaat dat al niet veel beter. Ik dacht bij mezelf: “Ik ga naar papa en broerlief! Ja, dat is een goed idee.” Minder goed idee: ik vergat dit tegen mijn moeder te zeggen. Die lag verdiept in een boek met haar rug naar me toe, vol vertrouwen.

Ik liep rustig naar de bunker, maar vond mijn broer en vader nergens. Praktisch ingericht als ik ben, liep ik maar terug naar mijn moeder. Ik was ze vast misgelopen en ze zaten ongetwijfeld weer bij mijn moeder op de handdoek. Langs de kustlijn liep ik terug. Lekker pootjebaden, heerlijk. Wat was ik op mijn gemak. Tot ik ineens een aantal bekende figuren op me af zag komen. Rennend, welteverstaan. “Hoi pap! Hoi mam!” groette ik enthousiast. Het gevoel was niet wederzijds. Ik kreeg een pets op mijn kont, een snauw dat ik ‘dat nooooit meer moest doen’ en werd meegesleurd naar de handdoeken. Oke, vast niet meegesleurd, maar zo voelt het nog steeds in mijn gekrenkte kinderherinnering.

Ik weet dus hoe het chocoblokje zich moet voelen. Zo alleen, hopeloos op zoek. Ik zag het die dag op het strand in de blik van mijn ouders. Voor het chocoblokje loopt het helaas niet goed af. Hij wordt met huid en haar (voor zover chocola dat kan hebben… Milka: nieuwe formule?) verslonden. Zonder genade. Voor mij liep het gelukkig wel goed af. Een uur na mijn ‘vermissing’ stond ik alweer vrolijk te beachballen met mijn vader.

Elke keer als ik de reclame zie denk ik: waar is zijn moeder toch? Ik verwacht nog steeds dat het chocoblokje wordt onderschept door zijn mams, paps en broer. Die geven ‘m een flinke pets op zijn chocokont en gaan dan samen beachballen. De graanreepjes hebben het nakijken. Zucht. Het zou zo mooi zijn. Maar zo gaat het helaas niet. De reclamejongens achter dit filmpje zijn vroeger vast nooit hun ouders kwijtgeraakt..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s