Boeken·Uncategorized

Het

Gisteravond bereikte mij schokkend nieuws: De horrorfilm ‘It’ wordt opnieuw gemaakt. Opnieuw. Alsof de eerste film niet angstaanjagend genoeg was. Met die enge clown, met zijn enge lach, zijn enge tanden en zijn bezeten ogen. Bah!

Erg bang aangelegd ben ik niet, echt niet, maar voor ‘It’ maak ik graag een uitzondering. Hoe het heeft kunnen gebeuren weet ik niet, maar om een of andere reden heb ik deze film te jong gezien. Ik was nog een lief, onschuldig, circus-adorerend kind toen mij deze film werd voorgeschoteld. Mijn wereld was daarna nooit meer hetzelfde. Jarenlang vreesde ik voor een aanval van een bezeten circusclown. Met mijn rug naar het raam zitten durfde ik niet, want stel je voor dat die clown ineens voor de ruiten op zou duiken, hysterisch lachend zijn hand naar me uitstrekkend. En mijn tanden poetsen was een innerlijke worsteling. Ik maakte zoveel mogelijk lawaai, want ik wilde niet dat de stemmen uit de gootsteen horen. Brrr…

Ik heb geprobeerd van mijn ‘It’-fobie af te komen. Een paar jaar geleden durfde ik het zelfs aan om het boek van Stephen King te kopen. Het was een zware aankoop, want zowel op de voorkant als de zijkant staat het afzichtelijke hoofd van ‘It’ afgebeeld. Ik heb het boek ver van me afhoudend naar de kassa gebracht, en na aankoop diep weggestopt in mijn tas. Eenmaal thuis duurde het nog een tijdje voor ik het boek uit mijn tas durfde te halen, maar ik vond dat ik me niet moest aanstellen (alsof dat nog niet gebeurt was) en een begin moest maken. En dat lukte. Het verhaal viel niet tegen, het was lang niet zo huiveringwekkend of angstaanjagend als ik het me had voorgesteld. Maar elke keer als ik het boek dicht deed..Schrikken! Daar was dat gezicht weer, dan ging er weer een rilling over mijn rug. Ik heb het verhaal puur om de omslag van het boek uiteindelijk niet meer uitgelezen. Wat kon mij het wat schelen hoe het af zou lopen met die clown, als ik ‘m maar niet meer hoefde te zien!

Twee jaar geleden, ik had de ervaringen met het boek al achter me gelaten, zat ik nietsvermoedend te zappen. Tot ik bij een zender kwam met een wel heel ‘interessante’ film: It! Daar was ‘ie weer. De clown uit mijn nachtmerries. Maar ik was inmiddels 25, dus hoe eng kon dat gezicht nu nog zijn, toch? Ik bleef hangen. Ik bleef gewoon hangen. Dat had ik nooit moeten doen. Want hoewel ik er goed aan begon, in het begin was er nog geen clown in beeld, werd dat al gauw anders. In het stuk waar een vrouw de was aan het ophangen is, verschijnt hij plotseling. Met zijn nare clownskop tussen de maagdelijk witte was. Hoe durft ‘ie! Zodra ik zijn hoofd zag, zapte ik weg, mijn hart bonsde in mijn keel. Ik slaakte nog net geen gil, hoewel het niet veel scheelde. Ik was duidelijk nog niet over mijn jeugdtrauma heen.

En nu hebben die Hollywood-nitwitz ook nog eens bedacht dat a)een film en b)een boek niet genoeg is. Nee, laten we de films nog eens uitbrengen, mogelijk zelfs in twee delen. Alsof het Harry Potter is. Alsjeblieft nee zeg. Maar toch ga ik het proberen. Ik ga voor eens en voor altijd proberen om van mijn angst af te komen. Ik grijp de koe bij de horens, ik laat me niet meer bang maken. Want driemaal is scheepsrecht. En nu zal het goed komen. Ik hoef de film alleen niet in de bioscoop te zien, dat wordt me dan weer net iets teveel.

Advertenties

Een gedachte over “Het

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s