Recensie: Daar heb je vrienden voor

Astrid Harrewijn – Daar heb je vrienden voor: uitgeverij Boekerij

Het nadeel van trilogieën is dat -over het algemeen- het tweede deel, het middenstuk, tegenvalt in vergelijking met de opbouw en de afsluiter. Daar heb je vrienden voor is zo’n tweede deel, in een trilogie die begon met de roman Drie vrienden, een huis (en een klusjesman). In deel één stond Noor centraal, in dit tweede deel Joost, en het derde deel is voor Kiki. Kan Astrid Harrewijn mijn theorie over tweede delen ontkrachten?

Het begin van de roman voelt in ieder geval direct vertrouwd. Het is niet zo lang geleden sinds ik deel één las, en daarom voelt Joost nog als een vertrouwd personage. In het eerste hoofdstuk bevindt hij zich in Rome, om onderzoek te doen naar keizer Augustus. Zijn uitgeverij wil dat hij een nieuwe weg inslaat: het moet voornamelijk gaan over het seksleven van de keizer. Een soort Vijftig tinten grijs, maar dan ten tijde van de Romeinen. Joost weet zich in eerste instantie geen raad met deze opdracht, maar als hij door samenloop van omstandigheden kennismaakt met enkele pittige Italiaanse dames die geen blad voor de mond nemen, lukt het hem toch aardig. Het contact met de dames doet hem echter ook beseffen dat hij een kind wil. Maar daar heeft hij ook een vrouw voor nodig.

En daar ontbreekt het hem aan. Eenmaal thuis in Amsterdam wordt hij door Kiki met zijn neus op de feiten gedrukt: als hij wil dat er iets gebeurt, zal hij daar zelf voor in actie moeten komen. Maar er komen enkele andere zaken tussendoor, die ook de aandacht van Joost vragen. Zo wordt hij in één dag twee keer ontslagen, doet hij een bijzondere ontdekking in de kelder van het Rijksmuseum die hem op het spoor van een geheim genootschap brengt en begint hij een nieuwe carrière als klusjesman. Hij probeert zijn leven weer op orde te krijgen, maar loopt vast in de details. Waarheen leidt de vondst in het Rijksmuseum hem? Komt het nog goed met zijn carrière? En wat moet hij met zijn kinderwens?

daarhebjevriendenvoor

Wat een ongelooflijk fijne schrijfstijl heeft Harrewijn toch. Ze weet materie behapbaar, aantrekkelijk en prettig leesbaar te maken, en schroomt ook niet om zichzelf op de hak te nemen. Op het moment dat ik het idee kreeg dat de speurtocht naar de achtergrond van de vondst in het museum Dan Brown-achtige vormen begon aan te nemen, zwiept Harrewijn er zelf een Dan Brown-moment in. Letterlijk! Daar houd ik van. Daar heb je vrienden voor is gevuld met talloze gebeurtenissen, plottwists en andere zaken, en daardoor vlieg je door het boek. Het verveelt geen moment, al is het soms wel goed opletten welke richting het verhaal ook alweer is opgegaan en wat de nieuwe ontwikkelingen zijn.

Wat bijzonder is aan dit boek is dat Harrewijn het verhaal vertelt vanuit een mannelijk perspectief. Dat kan lastig zijn, voor vrouwen. Want laten we wel wezen: hoe goed begrijpen we elkaar eigenlijk? Juist. Toch is ze er -naar mijn mening- goed in geslaagd een geloofwaardig mannelijk personage neer te zetten. Een personage met twijfels, als ieder mens, een personage met dromen, wensen, gevoelens en verlangens. En een personage dat in bepaalde situaties net even iets spitsvondiger uit de hoek komt dan diens vrouwelijke tegenhangers. Wat ik echter wel bijzonder vond -mannen, is dit echt waar?- is dat Joost zijn geslachtsdeel een naam heeft gegeven. En wat voor naam! Ik heb er smakelijk om gelachen. Net als om zoveel andere dingen, wat het lezen van Daar heb je vrienden voor zo’n plezierige ervaring maakt.

Ik kan dan ook niet anders dan reikhalzend uitkijken naar het derde deel. Wat zal Harrewijn in petto hebben voor Kiki? Haar verhaallijnen zijn al deels uitgezet in dit tweede deel, en het belooft veel goeds. Oh enne, die mythe over tweede delen? Die is bij deze ontkracht. Ruimschoots.

Daar heb je vrienden voor – Astrid Harrewijn €15,- 

Lees hier mijn recensie van deel één van deze reeks, Drie vrienden, een huis (en een klusjesman).

Mijn eerste Kinderboekenweek

Hoe knap en slim ons zoontje ook is, ten tijde van de eerste Kinderboekenweek van zijn leven kan hij nog geen letter lezen. Toch wil ik op dit blog stilstaan bij de komende Kinderboekenweek. Hoe? Dat lees je hieronder.

kinderboekenweek

Ik ben sowieso van plan om in de Kinderboekenweek een aantal kinderboeken voor Mason in te slaan. Nijntje is nog niet zo goed vertegenwoordigd, net als Jip en Janneke, en er zijn vast ook hele mooie prentenboeken. Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft van Wolf Erlbruch lijkt me fantastisch, en ik kan enkel hopen dat ook Mason dit geweldig vindt. Het thema van deze Boekenweek is Voor altijd jong! en dat blijft onze kleine vent voorlopig nog wel even. Het Kinderboekenweekgeschenk is het boek Oorlog en vriendschap van Dolf Verroen. Mason is hier nog iétsje te jong voor, maar het is ook ontzettend leuk om een leesvoorraad op te bouwen voor als hij wat ouder is (en hopelijk geïnteresseerd in lezen; tv-kijken met zijn papa vindt hij nu ook al heel interessant namelijk)

Daarnaast ga ik elke dag van de Boekenweek een kinderboek recenseren. Jawel, elke dag. Nu zijn het natuurlijk kinderboeken, dus heel inspannend zal dat niet zijn. Dit zullen in de eerste plaats boekjes zijn die we nu al hebben staan, maar wellicht ook boekjes die we kopen. Boekjes die we al hebben staan en die ik wel wil/kan recenseren zijn onder andere We hebben er een geitje bij, Pluk van de Petteflet en Ik zou wel een kindje lusten. Ik sluit echter een verhaal over Kikker, een jeugdfavoriet van mijzelf, niet uit.

Waar ik in het bijzonder naar uitkijk is de nieuwe ervaring van het recenseren van een kinderboek. Dat zal niet op mijn gebruikelijke manier gaan, maar welke manier ik dan wel ga hanteren, moet ik nog even bekijken. Wel staat vast dat het zowel voor mij als voor jullie, mijn volgers, een nieuwe ervaring zal worden. Ik heb er zin in, hopelijk jullie ook!

De Kinderboekenweek is dit jaar van 5 t/m 16 oktober, zowel boekhandels als bibliotheken organiseren hiervoor activiteiten. Kijk voor meer informatie hierover op de website van de Kinderboekenweek.

Recensie: Dumplin’

Julie Murphy – Dumplin’: uitgeverij Moon

Dikke meisjes, een missverkiezing, Dolly Parton en een onmogelijke liefde. Het klinkt als een rijkelijk gevulde roman, en dat is Dumplin’ ook. Maar is het niet een te rijkelijk gevulde roman?

Willowdean is een meisje met een rubensfiguur; goed gevuld op de juiste plekken, maar te dik in de ogen van zichzelf, haar moeder en meerdere inwoners van haar stadje, Clover City in Texas. Daar draait het namelijk om schoonheid. De stad is ooit de eerste stad in Amerika geweest met een Missverkiezing, en de moeder van Willowdean is een voormalig Miss die groot aanzien geniet in de stad. Willowdean zit niet helemaal lekker in haar vel, ze is erg onzeker over haar uiterlijk maar speelt voor de buitenwereld mooi weer. Haar beste vriendin Ellie is precies het tegenovergestelde van Willowdean: slank, knap en lang. Ze heeft verkering met Tim, en mede daardoor heeft Willowdean het gevoel dat ze achterloopt.

Ze kan het dan ook niet geloven als haar knappe collega Bo interesse in haar toont. Wat moet zo’n jongen met een meisje als zij? Haar gebrek aan zelfvertrouwen begint hun prille relatie parten te spelen. En dan is er ook nog eens de aankomende Clover City’s Missverkiezing, die de hele stad in zijn greep houdt. Omdat haar moeder, wiens te dikke zus Lucy is overleden aan een hartstilstand, constant probeert Willowdean te laten afvallen en haar daarmee niet accepteert zoals ze is, en om de buitenwereld een lesje te leren, besluit Willowdean mee te doen aan de Missverkiezing. Dat dit verstrekkende gevolgen heeft voor zowel zichzelf, haar vriendschap met Ellie, de verstandhouding met haar moeder als het aanzien van Willowdean in de stad, kan ze niet voorspellen. Waar is ze in beland?

dumplin

Waarom zijn leuke boeken altijd zo snel uit? Ik las Dumplin’ binnen een dag uit. Omdat het een leuk, vlot verhaal is, maar ook omdat het erg toegankelijk is geschreven. En, dat is dan weer een minpuntje, het is een vrij dun boek. Dat doet hier en daar af aan de emoties van Willowdean, die een zeer complex personage blijkt te zijn. Haar twijfels, angsten en onzekerheden worden nu wel benoemd, maar het gaat nergens echt de diepte in. Pas bij een dialoog met een ander meisje met uiterlijke onzekerheden komt er meer diepgang in haar emoties, maar dat is al richting het einde van het boek.

En toch past het ook wel binnen het verhaal. Willowdean worstelt met haar gevoelens, die ze zelfs richting zichzelf niet duidelijk kan verwoorden. Dat ze dit tegen het einde van het verhaal wel kan, laat een persoonlijke groei zien van het personage, en dat zorgt meteen voor een prettige ontwikkeling in het verhaal. Dumplin’ is een lief, gevoelig boek over de onzekerheden van tienermeisjes, en de lat die ze zichzelf opleggen. Deels door druk van binnenuit, maar zeker ook door de druk van de maatschappij. Wat dat betreft is Dumplin’ niet alleen een vermakelijke roman maar ook een stevig betoog tegen bodyshaming en een pleidooi voor zelfliefde, en zelfacceptatie, in welke vorm dan ook.

Dat het verhaal doorspekt is met leuke anekdotes, grappige voorvallen en prachtige oneliners als “je hoeft geen schoonheidskoningin te zijn om een kroontje te dragen” en natuurlijk een onnatuurlijke liefde voor Dolly Parton maakt het boek goed behapbaar en enorm fijn om te lezen. Rest mij niets anders dan verder te hummen, want Jolene gaat na het lezen van Dumplin’ niet meer uit mijn hoofd. “Jolene, Jolene, Jolene, Joleneee!”

Dumplin’ – Julie Murphy €19,99

Vakantiedipje 

Het is alweer voorbij, mijn -of beter gezegd onze- vakantie. Twee weken waren we vrij en genoten we van elkaar, onze vrije dagen en natuurlijk de kleine man. We hebben -en dat is zacht uitgedrukt- genoten. Ultiem genoten. Maar van het bloggen kwam weinig terecht.

Niet dat ik niet heb gelezen, juist wel. Ik heb vier boeken gelezen, maar van het schrijven van een recensie wilde het maar niet komen. Geen zin. Gewoon absoluut geen zin. Ik kon het nergens vandaan toveren, en dus bleef het stil op mijn blog. En dat ik oké, ontdekte ik. In plaats van me schuldig te voelen over mijn gebrek aan bloglust, genoot ik van mijn gezin en de tijd die we met elkaar konden doorbrengen. Ook qua huishouden en andere ‘moetjes’ dacht ik: laat maar even. Dat komt straks wel weer. Eerst genieten.

Het is wellicht een heel gezonde, positieve instelling, maar blogtechnisch bekroop me stiekem toch af en toe het gevoel dat ik me niet eerlijk gedroeg tegenover jullie, mijn lezers. Hoewel ik dat gevoel ook weer prima van me af wist te schudden, besloot ik wel om deze blogpost te schrijven. Zodat jullie weten hoe het zit, en zodat jullie weten wat jullie de komende tijd van mij kunnen verwachten. Dat is namelijk een leuke hoeveelheid blogposts. Recensies, welteverstaan. Welke? Denk aan:

  • J.K. Rowling – Harry Potter and the cursed child
  • Julie Murphy – Dumplin’
  • Astrid Harrewijn – Daar heb je vrienden voor
  • Hyeonseo Lee – Meisje met zeven namen

13774475_1411020749196425_1834941696_n(1)

Natuurlijk blog ik de 20e ook weer over een boek van Haruki Murakami, maar het eind is nu toch echt in zicht van mijn blogproject. Hoe het verder gaat en wat me nu verder nog rest qua Murakami, laat ik volgende week weten in een aparte blogpost. Voor nu kan ik enkel zeggen dat ik momenteel vooral lees om mijn plezier, en minder om het ‘moeten’. Ik zat tijdens mijn vakantie totaal niet meer in mijn gebruikelijke werkritme, maar nu de vakantie erop zit en ik weer -letterlijk- aan het werk ben, is de bloglust ook weer teruggekeerd. Back to work, dus. Ik ben weer terug.

Recensie: Liefde & gelato

Jenna Evans Welch – Liefde & gelato: uitgeverij Harper Collins

Zomerboeken en ijs: ik las er al eens eerder eentje, De ijsmakers, en die beviel erg goed. Dit keer waag ik me aan een ander ijsjesboek, namelijk de young adult Liefde & gelato.

In dit boek wordt de jonge Lina geconfronteerd met het overlijden van haar moeder, haar enige steun en toeverlaat. Dit is erg genoeg, maar haar moeder vertelt haar ook nog eens dat ze wil dat Lina na haar overlijden naar Italië gaat. Om haar vader te leren kennen. Een vader waarvan ze het bestaan tot dat moment niet kende, en andersom. Het begin is stroef, en ze zijn erg beide erg onwennig. Maar dan krijgt Lina van een vriendin van haar vader het dagboek van haar moeder in handen gedrukt. De openingszin hierin luidt: “Ik heb de verkeerde keuze gemaakt.

Wat volgt is een zoektocht naar het ware verhaal achter Lina’s moeders verblijf in Italië en haar geheimen. Lina krijgt hierbij hulp van Lorenzo, haar buurjongen. Ze ontdekken een hele andere kant van Lina’s moeder, één vol passie, verlangen en liefde. Maar hoe meer ze ontdekken, hoe meer ze ervan overtuigd raken dat de man waarbij Lina nu verblijft, misschien wel helemaal niet haar vader is. Hoe zit dat? Waarom heeft haar moeder haar naar Italië gestuurd en met welke bedoeling?

liefdegelato

Wat is dit een onweerstaanbaar lekker, fijn zomerboek. Het bleek bijna onmogelijk dit boek weg te leggen, en ik heb dan ook meerdere leesuren met een slapende baby op schoot gespendeerd. En dat zat heerlijk. Ik kon me helemaal richten op het verhaal, en dat leest als een trein. Welch weet uitstekend het Italië uit haar herinneringen tot leven te wekken en ik kon dan ook meermaals wegdromen bij de beschrijvingen van onder andere Florence, het eten en natuurlijk de bijzondere ijssmaken. Ik zag het allemaal voor me, en waande me op een mini-vakantie.

Het verhaal zelf is mooi opgezet, zonder te lang bij zaken stil te staan om saai te worden maar ook zeker niet te snel om diepgang te missen. Lina is een aangenaam personage, en de dagboekfragmenten van haar moeder zijn een prettige toevoeging aan het verhaal. Lina en Lorenzo zijn een dynamisch duo die zorgen voor genoeg vuurwerk en spanning, wat zorgt voor een extra dimensie in het verhaal.

De verhaallijn, het idyllische Italië dat Welch zo goed tot leven weet te wekken en de vlotte, grappige schrijfstijl, met bij vlagen zelfs diepzinnige constateringen en gedachtes, zorgen voor een onweerstaanbare combinatie. Dit is een heerlijk zomerboek, dat mee kan naar elk strand -niet alleen de Italiaanse. 

Liefde & gelato – Jenna Evans Welch €15,-

Minibieb 2 in Leeuwarden

Nog niet zo heel lang geleden postte ik een berichtje over een minibieb die ik in mijn thuisstad Leeuwarden had gevonden. Ik kreeg hierop vele leuke reacties, waaronder verwijzingen naar andere minibiebjes in de stad.

Zoals deze, in de binnenstad. Naast de Ierse pub (Paddy’s) op de Tweebaksmarkt staat deze enorme minibieb. Het is net een Engelse telefooncel, maar dan in het groen, en met planken gevuld met boeken. Het aanbod is best tof. Het zijn veelal Engelse boeken, maar er zitten fijne thrillers tussen, en goede romans. Geen slecht idee dus om hier eens een kijkje te nemen.

minibieb2

minibieb1

Hebben jullie weleens een boek uit een minibieb gehaald? Of er zelf boeken aan toegevoegd?  

Must reads: augustus

Een nieuwe maand een nieuwe lijst must reads. Vijf nieuwe to read boeken. Boeken die ik wil lezen, boeken die op mijn NTL-lijst komen en boeken waarvan ik verwacht dat ze meerdere mensen zullen aanspreken.

1: J.K. Rowling – Harry Potter and The Cursed Child: uitgeverij Brown
cursedchildEindelijk. Hij is er. Het achtste en aller- aller- allerlaatste boek over Harry Potter. The Cursed Child is niet zozeer een roman maar een toneelstuk. Een totaal andere leeservaring dus. Afgelopen weekend verscheen het boek, en als vanouds stonden de mensen er ‘s nachts om 00:00 uur voor in de rij bij de boekhandel. Er werden heuse feestjes georganiseerd, en nu is het aan ons, de fans, om het boek te lezen. Ik ontving vandaag mijn exemplaar, en ik ben zoooo waanzinnig nieuwsgierig naar dit allerlaatste boek over Harry Potter. Het verhaal: In dit boek staat Albus, de zoon van Harry Potter, centraal. Hij behoort tot de nieuwe generatie tovenaarsleerlingen, waar ook de kinderen van Ron en Hermelien, maar ook Draco toe behoren. Albus sluit vriendschap met Draco’s zoon, en samen proberen ze een fout van Harry, uit zijn verleden, goed te maken. De fout in kwestie? Het overlijden van Carlo Kannewasser. Via tijdreizen willen ze proberen dit te voorkomen.

2: Astrid Harrewijn – Daar heb je vrienden voor: uitgeverij Boekerij
daarhebjevriendenvoorNog niet eens zo heel lang geleden las ik het eerste deel in deze nieuwe reeks van Harrewijn, namelijk Drie vrienden, een huis (en een klusjesman). Hierin stond het personage Noor, dit nieuwe boek richt zich op Joost. Het verhaal: “Stoer en aantrekkelijk wil hij zijn, stoffig en degelijk is hij. Joost, veertig, ongehuwd, schrijver, kunsthistoricus en archeoloog; werkzaam bij het Rijksmuseum en de Universiteit van Amsterdam. Een verblijf van twee maanden in Rome, waar hij werkt aan een boek over keizer Augustus, zorgt voor de ommekeer. Hij beseft dat de tijd niet stilstaat en dat hij een beetje moet doorpakken als hij wil dat er ooit iets verandert. In een moment van overmoed laat hij zich een nieuwe look aanmeten – wie weet volgt de rest dan vanzelf? Terug in Nederland ziet het leven er helaas toch wat anders uit dan in de Italiaanse zon. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden wordt hij op één dag twee keer ontslagen en raakt hij verstrikt in een geheim genootschap en een mysterieus raadsel. Maar wat hem het meest uit zijn slaap houdt, is het besef dat hij een kind wil. Zijn vrienden wijzen hem fijntjes op de logische consequentie waar hij zelf nog voor terugschrikt: wil je een kind, dan heb je een vrouw nodig…”

3: Julie Murphy – Dumplin’: uitgeverij Moon
dumplinDit lijkt me het ideale zomerboek, omdat het als anti-je-moet-perse-een-strak-bikinilijf-hebben-middel kan worden ingezet. Het lijkt me een heerlijke, grappige maar ook confronterende roman over zelfvertrouwen, worstelen met je gewicht, sterk worden en -uiteraard- liefde. Voor jezelf en een ander. Het verhaal: “Willowdean Dickson heeft een maatje meer en vindt dat geen probleem, terwijl iedereen om haar heen geobsedeerd is door de aankomende missverkiezing. Pas als Will een relatie krijgt met haar oogverblindend knappe collega Bo, begint ze te twijfelen over haar figuur. Om haar zelfvertrouwen terug te krijgen, besluit Will het meest afschuwelijke te doen dat ze zich kan voorstellen: ze geeft zichzelf op voor de Clover City’s Missverkiezing. Gaandeweg laat Will niet alleen Clover City versteld staan, maar vooral zichzelf.”

4: Shannon Kirk – Methode 15/33: uitgeverij De Crime Compagnie
methode1533Dit lijkt me een hele enge thriller, die het concept “wie is slachtoffer en wie is dader?” tot een heel nieuw niveau tilt. Ik laat het verhaal voor zichzelf spreken: “Stel je voor: een hulpeloos, zwanger meisje van 16 dat net uit de veiligheid van haar eigen omgeving is gerukt en in een smerige bestelwagen is geduwd. Ontvoerd… Alleen…Doodsbang.Vergeet haar nu…Stel je in plaats daarvan een zwanger, manipulatief wonderkind voor. Ze wordt in een smerige bestelwagen geduwd en voelt vanaf het eerste moment van haar ontvoering een koelbloedig verlangen naar twee dingen: haar ongeboren kind redden en genadeloos wraak nemen.Ze gaat methodisch, berekenend en wetenschappelijk te werk bij het maken van haar plan. Is ze een klinische psychopaat? Niets laat ze aan het toeval over, onverstoorbaar maakt ze haar berekeningen en oefent ze, terwijl ze wacht… op het perfecte moment om toe te slaan. Methode 15/33 is wat er gebeurt als het slachtoffer net zo koudbloedig is als haar ontvoerders.” Ik bedoel maar.

5: Jessica Brody – Elke dag maandag: uitgeverij Blossom Books
elkedagmaandagLekker, een fijne, luchtige, maar vooral vermakelijke roman voor de -hopelijk warme- augustusmaand. Naast dat het verhaal me heel erg aanspreekt, is het ook een roman die is vertaald door Lisette Jonkman, je weet wel: die fijne Nederlandse chicklitschrijfster. Nog een reden dus, om deze titel aan mijn must reads toe te voegen. Het verhaal: “Ellison Sparks heeft de ergste maandag ooit. Ze krijgt een verkeersboete, staat vreselijk op de schoolfoto, verpest haar softbal-try outs en haar speech voor de klassenvertegenwoordigersverkiezing en tot overmaat van ramp maakt haar rockster-vriendje Tristan het uit. Ellie is ervan overtuigd dat als ze deze maandag over zou kunnen doen, alles goed zal komen. Dus als ze de volgende ochtend wakker wordt en ontdekt dat het wéér maandag is, weet ze precies wat haar te doen staat: voorkomen dat Tristan het uitmaakt. Maar hoe vaak ze de maandag ook over mag doen, het lijkt erop dat het steeds hetzelfde eindigt… Lukt het Ellie om er een goede dag van te maken? Of blijft het voor altijd maandag?”