Recensie: Narcotica

Emelie Schepp – Narcotica: uitgeverij De Fontein

Vandaag doe ik mee aan de blogbom van uitgeverij De Fontein. Meerdere bloggers, waaronder ikzelf, plaatsen vandaag hun recensie van Narcotica, de tweede thriller van Schepp over officier van justitie Jana Berzelius.

Haar eerste thriller Memento herinner ik me als verrassend, scherp en origineel. Voor ik begin met lezen ben ik dan ook erg nieuwsgierig of Narcotica me opnieuw zo zal verrassen, en opnieuw weet te boeien in dezelfde mate als Memento dat deed. Het verhaal begint goed, met twee minderjarige, Thaise meisjes die ingezet worden als drugskoerier. Ze slikken elk vijftig bolletjes en stappen op het vliegtuig naar Zweden. Eenmaal in een Zweedse trein onderweg naar hun eindbestemming gaat het mis. Een van de meisjes overlijdt, en de tweede verdwijnt. Jana Berzelius en haar collega’s van het politiekorps worden op de zaak gezet. Het wordt echter steeds mysterieuzer, wanneer het meisje onvindbaar blijft, tot ze enkele dagen later verkleumd opduikt. Ze is gevangengehouden maar wil niet zeggen waar en waarom.

Jana Berzelius krijgt details over de zaak mee, en die blijken akelig dicht bij haar eigen verleden te liggen. Zo is er een connectie met Danilo, de man die ze juist probeert te vermijden. Hij laat haar echter niet gaan, en het komt meerdere keren tot een gewelddadige confrontatie. Ze beseft dat ze achter hem aan moet, wil ze ooit rust krijgen. Maar hoe vind ze een man die niet gevonden wil worden? En hoe lang kan ze haar geheime leven nog verbergen voor haar collega’s?

narcotica

Narcotica is net als Memento spannend, onderhoudend en snel. Het is moeilijk weg te leggen en de opbouw is uitstekend. Het onderwerp is wederom origineel en goed uitgewerkt. Het boek gaat soepel verder waar het eerste boek Memento ophield. Het boek bevat daarnaast mooie verwijzingen naar het voorgaande deel, maar wel met spoilers dus lees eerst Memento voor je in Narcotica begint. Anders is de grote plottwist uit dat boek al verklapt.

Daar waar ik me de vorige keer nog stoorde aan het continu benoemen van de personages met naam en toenaam bij aanvang van een nieuw hoofdstuk, was ik er dit keer op voorbereid. En stoorde ik me er dus ook in mindere mate aan. Het is iets dat bij Schepp hoort, als een tic. Eenmaal erop ingespeeld, kon ik het prima accepteren. Wat overblijft is een razend spannende, ingenieus opgebouwde thriller met meerdere plots om je te doen smachten naar meer.

Jana Berzelius is een erg interessant, prima uitgediept personage die af en toe heerlijk ‘fout’ uit de hoek kan komen. Het dubbelleven dat ze leidt doet hier en daar denken aan Dexter, die in de gelijknamige serie zijn baan bij de politie van Miami combineert met zijn activiteiten als seriemoordenaar. Ik was groot fan van die serie, en ik ben na twee boeken ook al onder de indruk van Jana Berzelius. Ik kan niet wachten te ontdekken wat Schepp nog meer voor haar in petto heeft. 

Narcotica – Emelie Schepp €16,99

Recensie: Slaap

Haruki Murakami – Slaap: uitgeverij Atlas Contact

Elke maand bespreek ik een boek van Haruki Murakami op mijn blog, de Maandelijkse Murakami. Zijn gehele oeuvre zal hierbij de revue passeren. Ik lees de boeken niet in een bepaalde volgorde, maar wissel af tussen de genres. Deze maand recenseer ik Slaap.

Slaap is een novelle over een vrouw die de slaap maar niet kan vatten. Al zeventien dagen niet. Gek genoeg functioneert ze daarbij prima. Haar man en vijfjarige zoontje weten van niks. Dat heeft toch geen zin, meent ze. Haar zou enkel een doktersbezoek worden aangeraden, en die kan in deze kwestie niets betekenen, voelt ze aan. De slaapproblemen zijn ontstaan na een nachtmerrie, waarbij de vrouw wakkerschrok en een oude man aan haar voeteneind zag zitten. Langzaam en langdurig goot hij een emmer water leeg over haar voeten. Ze heeft moeite met het beeld van zich afschudden, maar feit is dat hierna de slaap volledig verdwenen is.

Ze vult haar dagen en nachten met het lezen van boeken. Dit deed ze als meisje heel graag, en om onbekende redenen is hier een einde aan gekomen. Nu vlucht ze echter weer in de wereld van boeken, en het eerste boek waarin ze begint is Anna Karenina.Uitvoerig beschrijft Murakami haar plezier in het lezen,  en de verhaallijn van Anna Karenina. Niet omdat het verhaal van Slaap zelf stil ligt, allerminst. De nachtelijke activiteiten van de vrouw nemen toe, ze maakt ritjes in de auto en houdt haar nachtleven nog altijd verborgen voor haar gezin. En dat zet zich door in het algemeen: de vrouw zondert zich steeds verder af van haar gezin, begint hen zelfs te minachten. Dat het verhaal afstevent op iets onafwendbaars, iets onomkeerbaars, wordt steeds duidelijker. De sfeer wordt grimmiger, maar waar de vrouw op afstevent, wordt pas op het laatste moment duidelijk, en dan is het al te laat..

Murakami Slaap omslag.indd

Slaap is maar een dun boekje, maar weet toch behoorlijk indruk te maken. Toen ik het verhaal voor het eerst in de bundel Kangoeroecorrespondentie las, bleef het verhaal in mijn hoofd spoken. Ook nu was dat het geval. Tel daarbij op dat het boekje voorzien is van prachtige illustraties van Kat Menschik en je hebt een boekje om u tegen te zeggen. Wat bijzonder is aan Slaap is de opbouw. Zonder iets teveel te benoemen -of eigenlijk: door dingen niet te benoemen- weet Murakami een sinistere sfeer te creëren. Je voelt dat er iets gaat gebeuren, iets naars. Je voelt dat de vrouwelijke hoofdpersoon keuzes gaat maken waardoor ze niet meer terug kan. En dat werkt bijzonder aantrekkelijk.

Slaap eindigt als een droom zo vaak doet: abrupt, midden in het verhaal, het einde voor altijd onbekend. Toen ik het verhaal voor het eerst las, vond ik dit enorm hinderlijk. Ik wilde verder lezen, het verhaal was voor mij nog niet af. Nu vind ik het echter goed bij het verhaal passen. Het klopt, op wonderbaarlijke wijze. Hoe vaak gebeurt het dat je een droom niet af kunt maken? Dat je te vroeg ontwaakt? Dat een droom je ontglipt? Zo voelt Slaap. Als een naargeestige droom die uit je handen glipt op het moment dat je hem denkt te begrijpen.

Het is Murakami ten voeten uit: de lezer achterlaten met onbeantwoorde vragen is de aard van het beestje. En voor deze ene keer kan het me niks schelen. Het hoort zo. Er hoort geen passend einde aan dit verhaal te zitten. En juist dat, maakt dit surrealistische verhaal ietsje meer realistisch. Een ongewone ervaring. Chapeau.

Slaap – Haruki Murakami €14,95

Leesdagboek

Omdat ik vaak de vraag krijg hoe het toch komt dat ik -ondanks mijn drukke nieuwe leven als moeder en werkende- zoveel leesmeters maak, besloot ik om inzicht in zaken te geven. Want voor mezelf is het ook best leuk om eens bij te houden hoeveel en wanneer ik leesmomenten weet te pakken, want het is een leuk idee voor een blogpost en want ik vind het leuk om dit met jullie te delen. Lees hieronder dus mee, van dag tot dag.

Zondag 21 augustus: 
Boek: Vele hemels boven de zevende – Griet op de Beeck. Gelezen tot pagina: 46-47. Tijd besteed aan lezen: 16:45-17:50 uur.
Ik besloot vandaag om Vele hemels boven de zevende opnieuw te lezen. Ik las het boek al eens eerder, in maart om precies te zijn. Twee dagen voor ik beviel van mijn zoontje, las ik het boek uit. Het is nooit meer tot een recensie gekomen en omdat het alweer zo lang geleden is, herlees ik deze roman. En het is opnieuw genieten! De volzinnen vliegen me om de oren, en dit keer fotografeer ik enkele passages, opdat ze van pas komen bij het schrijven van de recensie -die er dit keer dus wél van komt.

Maandag 22 augustus:
Boek: Vele hemels boven de zevende – Griet op de Beeck. Gelezen tot pagina: 109. Tijd besteed aan lezen: 2 uren, over de dag gespreid 
Het is maandag, en dus moet ik weer werken. Gelukkig heb ik werk waarbij ik het lezen goed kan invoegen in mijn dagelijkse ritme, en dus kwam het vandaag een aantal keren tot leesmomenten. ‘s Ochtends kan ik iets meer lezen dan in de middag, wegens drukte. Thuis kom ik ook weer tot een uurtje lezen toe. Al met al heb ik weer een mooi aantal leesmeters kunnen maken, en bovendien heb ik voor mezelf aantekeningen gemaakt, zowel over het verhaal als over de personages.

Dinsdag 23 augustus:
Boek: Vele hemels boven de zevende – Griet op de Beeck. Gelezen tot pagina:134 Tijd besteed aan lezen: half uurtje.
Helaas, het kwam er bijna niet van qua lezen vandaag. Ik werkte tot 5, had daarna een sushi-etentje (yum!) en heb daarna thuis vooral heel veel met Mason geknuffeld en gespeeld -12 uur zonder je kind is iets heftiger en onwenniger dan 9 uur zonder je kind. Ik heb in de pauze van mijn werk ongeveer 15 bladzijdes gelezen, het mag geen naam hebben. Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen.

13652219_16

                                               In de lunchpauze wat leesmeters maken.

Woensdag 24 augustus: 
Boek: Vele hemels boven de zevende – Griet op de Beeck. Gelezen tot pagina: 232. Tijd besteed aan lezen: zo;n 3 uren. ‘s Ochtends van 08:30 -11:10 uur, en daarna in de middag van 16:10 tot 16:30 uur. 
Woensdag is mijn mamadag en dat betekent: vrij! Mason is om 7u op, maar slaapt daarna weer lekker verder van 08:30 tot 11:15 uur. Zalig, want dat betekent dat ik flink vooruit kan in Vele hemels boven de zevende. In dat tijdsbestek kom ik tot bladzijde 212, nog maar 10 te gaan, boeh! Het verhaal grijpt me opnieuw aan, het is zo prachtig geschreven.. In het laatste leesstaartje van de dag lees ik het boek uit. Zo. En daarna even bijkomen.

Nu is het echter wel de bedoeling dat ik een nieuw leesboek kies. Niet omdat ik perse weer een nieuw boek moét lezen, maar omdat ik in een fijne leesflow zit en dus gewoon lekker door wil. Maar dat komt morgen wel. Eerst de rest van de dag rustig aandoen, het is per slot van rekening 30 graden!

Donderdag 25 augustus: 
Boek: Eland – Lykele Muus. Gelezen tot pagina: 81 Tijd besteed aan lezen: 2 uren 
Het volgende boek dat ik ga lezen is Eland, van Lykele Muus. Dit boek ligt al schaamteloos lang, te lang, op me te wachten, en ik heb nu mooi de tijd om erin te beginnen. Ik heb genoeg recensies en andere blogposts op stapel staan, zodat ik me ook niet hoef te ‘haasten’, of leesdruk hoef te voelen. Fijn!
In de ochtend, op het werk, kom ik tot ongeveer anderhalf uur leestijd. ‘s Avonds in bed weet ik nog een leesmoment mee te pakken. Ik kom tot een eindstand van bladzijde 81. Het is een bijzonder verhaal. Ik ben heel benieuwd hoe dit zich verder ontwikkelt.

Vrijdag 26 augustus: 
Boek: Eland – Lykele Muus. Gelezen tot pagina: 93 Tijd besteed aan lezen: drie kwartier
Het is druk, deze laatste werkdag voor het weekend. Jammer, want ik had graag wat meer gelezen in Eland. Wat een boeiend verhaal! Ik kom slechts op een paar momenten aan lezen toe. Nu ja, dan maar het weekend proberen een inhaalslag te maken.

masonlezen

Ik Snapchat ook geregeld over mijn leesdagboek-plannen, zoals deze foto, met Mason al spelend op zijn speelkleed.

Zaterdag 27 augustus:
Boek: Eland – Lykele Muus. Gelezen tot pagina: 93. Tijd besteed aan lezen: 0 uren.
Het is een warme, zomerse dag. Wij gaan niet richting strand, maar de Babydump. Het is shoptijd voor Mason. We gaan uiteindelijk naar huis met een zitstoeltje om te eten, een loopstoeltje, een nieuw speelkleed, een luchtig zomerslaapzakje (pff, niet te doen met die hitte, je baby een beetje fatsoenlijk laten slapen!) en twee extra spenen. Ik kom vandaag totaal niet aan lezen toe. Ach, het is niet anders. Onze dag was op een andere manier al rijkelijk gevuld.

Zondag 28 augustus: 
Boek: Eland – Lykele Muus. Gelezen tot pagina: 393. Tijd besteed aan lezen: bijna 4 uren.
We doen het vandaag rustig aan, afgezien van een kort bezoekje aan oma. Mason is moe, en slaapt veel. Dus: ik kom veel aan lezen toe. Ook buiten zijn slaapjes om weet Mason zich zelf te redden, op zijn mooie, nieuwe speelmat. Aan het eind van de dag zit ik op bladzijde 393, wauw! Ik las vooral op de momenten dat Mason lekker lag te slapen, en een klein beetje terwijl hij zelfstandig lag te spelen op zijn kleedje. Met een schuin oog op de kleine, natuurlijk.

Maandag 29 augustus:
Zo, dat was ‘m dan. Mijn leesdagboek. Het beviel me best heel goed om dit bij te houden. Het viel me mee hoeveel ik heb kunnen lezen, al zaten er -dat kan ook niet anders meer tegenwoordig met én werken én een baby om voor te zorgen en om mee te knuffelen en spelen- ook dagen bij waarbij ik helaas niet aan lezen toe kwam. Dat is nu eenmaal de realiteit. Ik heb dan ook immens respect voor bloggers als Judith (biebmiepje.nl) die superveel tijd lijken te hebben voor lezen en bloggen, ondanks werk en een gezin. Ik doet het je niet na! Wat dat betreft is mijn blog nu eenmaal in rustiger vaarwater terecht gekomen, maar dat is een situatie waar ik meer dan prima mee kan leven. Ik hou van mijn leven zoals het nu gaat, en zou het voor geen goud meer inruilen. Dit was dan ook een leuk experiment, om na te gaan hoe ik mijn tijd indeel. Ik ben tevreden, maar…

Nu ben ik natuurlijk erg benieuwd wat jullie ervan vinden. Wat vinden jullie bijvoorbeeld van mijn verdeling lezen/qualitytimen met Mason en vriendlief/mezelf? En ik wil graag weten hoe jullie je tijd indelen qua lezen/de rest.

6x Zalige zomerromans

Het is zomer in Nederland, en hoe! Menigeen drijft zo’n beetje zijn of haar woning, en de zon brandt heerlijk boven ons kikkerlandje. Wat is er nu heerlijker met deze temperaturen dan je verliezen in een heerlijke, zinderende, zalige zomerroman? Juist, weinig.

Vandaar deze blogpost. Als leidraad voor deze hete dagen (goed nieuws: het blijft tot sowieso komende zondag zulk heerlijk zomerweer) bied ik hieronder zes opties voor een zalige zomer. Lezen jullie mee?

  1. Liefde & gelato – Jenna Evan Welch: Alleen die titel al! Het verhaal speelt zich af in Italië, gaat over liefde en ijs en is een heel fijn boek. Lees hier mijn recensie.
  2. Scoop! – Iris Houx: Knalroze, lekker dik en een verhaal dat om te smullen is. Scoop! is uitermate geschikt om mee neer te vlijen op het strand,
  3. 21 zomers en andere verhalen – Chantal van Gastel: Deze bundel met fijne, korte verhalen mag uiteraard niet ontbreken deze zomer. Ideaal voor tussen het zwemmen en zonnen door, en elk verhaal is uniek, grappig, ontroerend en lief.
  4.  Badgasten – Emma Straub: Dit is nog altijd één van mijn favoriete zomerromans. Het verhaalt speelt zich af op Mallorca, en door de fijne beschrijvingen is het ideaal wegdromen. Het verhaal zelf is vermakelijk, mooi geschreven en blijft tot de laatste pagina boeiend.
  5. Een leven na jou – Jojo Moyes: Zucht, Jojo Moyes. Wat schrijft zij toch fantastische verhalen, over liefde maar ook over vriendschappen en groei. Een leven na jou is de opvolger van de bestseller Voor jou, en is minstens zo mooi, ontroerend en lief. Lezen, dus!
  6. Voor wie ik heb liefgehad – Marcel Vaarmeijer: Een kleurige omslag, een verhaal dat je meteen grijpt en niet meer loslaat. Het zijn de memoires van een oudere dame, maar met zoveel flair en humor geschreven dat je dat gegeven gauw vergeet. Meeslepend, groots en vermakelijk; een ideale zomerread!

Wat is jullie favoriete zomerroman? 

Recensie: Daar heb je vrienden voor

Astrid Harrewijn – Daar heb je vrienden voor: uitgeverij Boekerij

Het nadeel van trilogieën is dat -over het algemeen- het tweede deel, het middenstuk, tegenvalt in vergelijking met de opbouw en de afsluiter. Daar heb je vrienden voor is zo’n tweede deel, in een trilogie die begon met de roman Drie vrienden, een huis (en een klusjesman). In deel één stond Noor centraal, in dit tweede deel Joost, en het derde deel is voor Kiki. Kan Astrid Harrewijn mijn theorie over tweede delen ontkrachten?

Het begin van de roman voelt in ieder geval direct vertrouwd. Het is niet zo lang geleden sinds ik deel één las, en daarom voelt Joost nog als een vertrouwd personage. In het eerste hoofdstuk bevindt hij zich in Rome, om onderzoek te doen naar keizer Augustus. Zijn uitgeverij wil dat hij een nieuwe weg inslaat: het moet voornamelijk gaan over het seksleven van de keizer. Een soort Vijftig tinten grijs, maar dan ten tijde van de Romeinen. Joost weet zich in eerste instantie geen raad met deze opdracht, maar als hij door samenloop van omstandigheden kennismaakt met enkele pittige Italiaanse dames die geen blad voor de mond nemen, lukt het hem toch aardig. Het contact met de dames doet hem echter ook beseffen dat hij een kind wil. Maar daar heeft hij ook een vrouw voor nodig.

En daar ontbreekt het hem aan. Eenmaal thuis in Amsterdam wordt hij door Kiki met zijn neus op de feiten gedrukt: als hij wil dat er iets gebeurt, zal hij daar zelf voor in actie moeten komen. Maar er komen enkele andere zaken tussendoor, die ook de aandacht van Joost vragen. Zo wordt hij in één dag twee keer ontslagen, doet hij een bijzondere ontdekking in de kelder van het Rijksmuseum die hem op het spoor van een geheim genootschap brengt en begint hij een nieuwe carrière als klusjesman. Hij probeert zijn leven weer op orde te krijgen, maar loopt vast in de details. Waarheen leidt de vondst in het Rijksmuseum hem? Komt het nog goed met zijn carrière? En wat moet hij met zijn kinderwens?

daarhebjevriendenvoor

Wat een ongelooflijk fijne schrijfstijl heeft Harrewijn toch. Ze weet materie behapbaar, aantrekkelijk en prettig leesbaar te maken, en schroomt ook niet om zichzelf op de hak te nemen. Op het moment dat ik het idee kreeg dat de speurtocht naar de achtergrond van de vondst in het museum Dan Brown-achtige vormen begon aan te nemen, zwiept Harrewijn er zelf een Dan Brown-moment in. Letterlijk! Daar houd ik van. Daar heb je vrienden voor is gevuld met talloze gebeurtenissen, plottwists en andere zaken, en daardoor vlieg je door het boek. Het verveelt geen moment, al is het soms wel goed opletten welke richting het verhaal ook alweer is opgegaan en wat de nieuwe ontwikkelingen zijn.

Wat bijzonder is aan dit boek is dat Harrewijn het verhaal vertelt vanuit een mannelijk perspectief. Dat kan lastig zijn, voor vrouwen. Want laten we wel wezen: hoe goed begrijpen we elkaar eigenlijk? Juist. Toch is ze er -naar mijn mening- goed in geslaagd een geloofwaardig mannelijk personage neer te zetten. Een personage met twijfels, als ieder mens, een personage met dromen, wensen, gevoelens en verlangens. En een personage dat in bepaalde situaties net even iets spitsvondiger uit de hoek komt dan diens vrouwelijke tegenhangers. Wat ik echter wel bijzonder vond -mannen, is dit echt waar?- is dat Joost zijn geslachtsdeel een naam heeft gegeven. En wat voor naam! Ik heb er smakelijk om gelachen. Net als om zoveel andere dingen, wat het lezen van Daar heb je vrienden voor zo’n plezierige ervaring maakt.

Ik kan dan ook niet anders dan reikhalzend uitkijken naar het derde deel. Wat zal Harrewijn in petto hebben voor Kiki? Haar verhaallijnen zijn al deels uitgezet in dit tweede deel, en het belooft veel goeds. Oh enne, die mythe over tweede delen? Die is bij deze ontkracht. Ruimschoots.

Daar heb je vrienden voor – Astrid Harrewijn €15,- 

Lees hier mijn recensie van deel één van deze reeks, Drie vrienden, een huis (en een klusjesman).

Mijn eerste Kinderboekenweek

Hoe knap en slim ons zoontje ook is, ten tijde van de eerste Kinderboekenweek van zijn leven kan hij nog geen letter lezen. Toch wil ik op dit blog stilstaan bij de komende Kinderboekenweek. Hoe? Dat lees je hieronder.

kinderboekenweek

Ik ben sowieso van plan om in de Kinderboekenweek een aantal kinderboeken voor Mason in te slaan. Nijntje is nog niet zo goed vertegenwoordigd, net als Jip en Janneke, en er zijn vast ook hele mooie prentenboeken. Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft van Wolf Erlbruch lijkt me fantastisch, en ik kan enkel hopen dat ook Mason dit geweldig vindt. Het thema van deze Boekenweek is Voor altijd jong! en dat blijft onze kleine vent voorlopig nog wel even. Het Kinderboekenweekgeschenk is het boek Oorlog en vriendschap van Dolf Verroen. Mason is hier nog iétsje te jong voor, maar het is ook ontzettend leuk om een leesvoorraad op te bouwen voor als hij wat ouder is (en hopelijk geïnteresseerd in lezen; tv-kijken met zijn papa vindt hij nu ook al heel interessant namelijk)

Daarnaast ga ik elke dag van de Boekenweek een kinderboek recenseren. Jawel, elke dag. Nu zijn het natuurlijk kinderboeken, dus heel inspannend zal dat niet zijn. Dit zullen in de eerste plaats boekjes zijn die we nu al hebben staan, maar wellicht ook boekjes die we kopen. Boekjes die we al hebben staan en die ik wel wil/kan recenseren zijn onder andere We hebben er een geitje bij, Pluk van de Petteflet en Ik zou wel een kindje lusten. Ik sluit echter een verhaal over Kikker, een jeugdfavoriet van mijzelf, niet uit.

Waar ik in het bijzonder naar uitkijk is de nieuwe ervaring van het recenseren van een kinderboek. Dat zal niet op mijn gebruikelijke manier gaan, maar welke manier ik dan wel ga hanteren, moet ik nog even bekijken. Wel staat vast dat het zowel voor mij als voor jullie, mijn volgers, een nieuwe ervaring zal worden. Ik heb er zin in, hopelijk jullie ook!

De Kinderboekenweek is dit jaar van 5 t/m 16 oktober, zowel boekhandels als bibliotheken organiseren hiervoor activiteiten. Kijk voor meer informatie hierover op de website van de Kinderboekenweek.

Recensie: Dumplin’

Julie Murphy – Dumplin’: uitgeverij Moon

Dikke meisjes, een missverkiezing, Dolly Parton en een onmogelijke liefde. Het klinkt als een rijkelijk gevulde roman, en dat is Dumplin’ ook. Maar is het niet een te rijkelijk gevulde roman?

Willowdean is een meisje met een rubensfiguur; goed gevuld op de juiste plekken, maar te dik in de ogen van zichzelf, haar moeder en meerdere inwoners van haar stadje, Clover City in Texas. Daar draait het namelijk om schoonheid. De stad is ooit de eerste stad in Amerika geweest met een Missverkiezing, en de moeder van Willowdean is een voormalig Miss die groot aanzien geniet in de stad. Willowdean zit niet helemaal lekker in haar vel, ze is erg onzeker over haar uiterlijk maar speelt voor de buitenwereld mooi weer. Haar beste vriendin Ellie is precies het tegenovergestelde van Willowdean: slank, knap en lang. Ze heeft verkering met Tim, en mede daardoor heeft Willowdean het gevoel dat ze achterloopt.

Ze kan het dan ook niet geloven als haar knappe collega Bo interesse in haar toont. Wat moet zo’n jongen met een meisje als zij? Haar gebrek aan zelfvertrouwen begint hun prille relatie parten te spelen. En dan is er ook nog eens de aankomende Clover City’s Missverkiezing, die de hele stad in zijn greep houdt. Omdat haar moeder, wiens te dikke zus Lucy is overleden aan een hartstilstand, constant probeert Willowdean te laten afvallen en haar daarmee niet accepteert zoals ze is, en om de buitenwereld een lesje te leren, besluit Willowdean mee te doen aan de Missverkiezing. Dat dit verstrekkende gevolgen heeft voor zowel zichzelf, haar vriendschap met Ellie, de verstandhouding met haar moeder als het aanzien van Willowdean in de stad, kan ze niet voorspellen. Waar is ze in beland?

dumplin

Waarom zijn leuke boeken altijd zo snel uit? Ik las Dumplin’ binnen een dag uit. Omdat het een leuk, vlot verhaal is, maar ook omdat het erg toegankelijk is geschreven. En, dat is dan weer een minpuntje, het is een vrij dun boek. Dat doet hier en daar af aan de emoties van Willowdean, die een zeer complex personage blijkt te zijn. Haar twijfels, angsten en onzekerheden worden nu wel benoemd, maar het gaat nergens echt de diepte in. Pas bij een dialoog met een ander meisje met uiterlijke onzekerheden komt er meer diepgang in haar emoties, maar dat is al richting het einde van het boek.

En toch past het ook wel binnen het verhaal. Willowdean worstelt met haar gevoelens, die ze zelfs richting zichzelf niet duidelijk kan verwoorden. Dat ze dit tegen het einde van het verhaal wel kan, laat een persoonlijke groei zien van het personage, en dat zorgt meteen voor een prettige ontwikkeling in het verhaal. Dumplin’ is een lief, gevoelig boek over de onzekerheden van tienermeisjes, en de lat die ze zichzelf opleggen. Deels door druk van binnenuit, maar zeker ook door de druk van de maatschappij. Wat dat betreft is Dumplin’ niet alleen een vermakelijke roman maar ook een stevig betoog tegen bodyshaming en een pleidooi voor zelfliefde, en zelfacceptatie, in welke vorm dan ook.

Dat het verhaal doorspekt is met leuke anekdotes, grappige voorvallen en prachtige oneliners als “je hoeft geen schoonheidskoningin te zijn om een kroontje te dragen” en natuurlijk een onnatuurlijke liefde voor Dolly Parton maakt het boek goed behapbaar en enorm fijn om te lezen. Rest mij niets anders dan verder te hummen, want Jolene gaat na het lezen van Dumplin’ niet meer uit mijn hoofd. “Jolene, Jolene, Jolene, Joleneee!”

Dumplin’ – Julie Murphy €19,99