Nieuwe boekvoorraad + Vergeten boeken

Jullie kunnen het aan de kop van deze blogpost zien: het gaat vandaag over twee verschillende dingen. Allereerst ga ik opscheppen over de boeken die ik onlangs in huis haalde, en daarna ga ik vertellen over hoe dat voorlopig de laatste boeken zijn. Ahum.

Afgelopen week was namelijk een goede boekshop-week. Een heel goede boekshop-week zelfs. Ik kocht niet één, niet twee, niet drie, niet vier, niet vijf maar zes boeken! Twee daarvan kocht ik in de uitverkoop bij boekhandel Van der Velde, voor 50% korting. Die uitverkoop is echt waanzinnig goed, met prachtige literaire titels waaronder Francesca Melandre, Lodewijk van Oord en dus de door mij gekochte titels:

  1. Nathan Filer – De schok van de val
  2. Dea Loher – Bugatti boven water

13724609_1107520455989196_1167935021_n

Beide boeken stonden al langere tijd op mijn wensenlijst, en ik ben dan ook heel erg in mijn nopjes nu ik ze voor een fijn prijsje op de kop heb getikt. Naast deze twee fysieke boeken kocht ik echter ook leuk digitaal spul. Jazeker, ik lees ook graag digitaal, en bij Bol.com (foei, ik weet het! Ik als Book Detective-zijnde) had ik nog een kortingsbon te verzilveren. Ik kocht drie ebooks:

  1. Nicci French – Als het zaterdag wordt (eindelijk!)
  2. Carly Wijs – Het twijfelexperiment (dit boek gaan we namelijk met de leden van SOTTBC lezen)
  3. Adam Johnson – Als het lot lacht (Deze verhalenbundel wil ik al heel lang lezen, alleen die omslag al: te gek! Bovendien ben ik steeds gekker op korte verhalen.)

Daarnaast reserveerde ik The Cursed Child van J.K. Rowling. Als groot Harry Potter-fan kan deze nieuwste titel over Harry, Hermelien, Ron en co. natuurlijk niet in mijn collectie ontbreken. Ik ben héél nieuwsgierig! Gelukkig ligt het boek volgende week al op mijn mat. Tot slot kreeg ik ook nog een bonusboek: via Twitter (bedankt boekzuster Sue!!) won ik een exemplaar van de nieuwe thriller Het meisje op de foto van Carina Bergfeldt. En daarmee houdt het voorlopig op met nieuwe boeken.

Jullie lezen het goed: er komt een boekshop-verbod. Van mezelf, aan mezelf. En die hoop ik zo goed mogelijk na te kunnen leven. Het loopt namelijk de spuigaten uit qua ongelezen boeken in mijn kast. Zonde! Een kleine greep uit mijn assortiment: De meisjes – Emma Cline, Modern Lovers – Emma Straub, The Sympathizer – Viet Thanh Nguyen, Godin, held – Gustaaf Peek, De jacht op Adele – Ned Beauman, This one is mine – Maria Semple, Ripper – Isabel Allende, Funny girl – Nick Hornby, Niemand is ooit verloren – Catherine Lacey, De kolibrie – Kati Hiekkapelto, Het stille graf – Tove Alsterdal, Geestverwantschap – David Mitchell, Laat me nooit alleen – Kazuo Ishiguro en nog een “paar” titels.

Tijd dus om -net als afgelopen december- tijd te besteden aan mijn Vergeten Boeken. Maar nu niet voor één maand, maar voor de rest van het jaar. Dat wil zeggen dat ik zoveel mogelijk boeken uit eigen collectie lees, en zo mijn achterstand wegwerk, maar daarnaast mag ik van mezelf hier en daar ook wel een nieuwe titel lezen. Als het een boek is waar ik ECHT naar verlang, die ik ECHT heel graag in bezig wil hebben. Ik hoop dat ik me aan mijn eigen woord kan houden, en ga vol goede moed aan de slag met het terugdringen van mijn TBR-stapel. Op hoop van zegen!

Recensie: Halsoverkop

Aline van Wijnen – Halsoverkop: uitgeverij Zomer & Keuning

Dit boek oogt en ademt de zomer. Met een verhaal over de liefde en boeken, trok de uitgeverij mij over de streep en ik vroeg mijn recensie-exemplaar aan. Zou het net zo’n ideaal zomerboek zijn als ik vermoed?

Het verhaal gaat over Nicole, een echte boekenwurm, die haar leven helaas zonder grote liefde moet stellen. Haar enige liefdes zijn de auteurs waarmee ze elke avond op de bank kruipt. Gelukkig heeft ze haar twee vriendinnen, Kristen en Lora, om haar hart bij te luchten. Zij hebben het echter goed voor elkaar in de liefde, met elk een fijne partner en zelfs trouwplannen.

In de pauzes van haar werk zit Nicole het liefst met een boek in de hand op een bankje op een nabijgelegen pleintje. Daar spot ze op een dag een knappe, onbekende man. Hij trekt haar aandacht omdat hij, net als zij, elke dag met zijn neus in een boek verdiept zit. Ze is meteen hotel de botel van hem, maar wat weet ze eigenlijk van hem? En hoeveel kans van slagen heeft haar verliefdheid, als ze niets van hem weet en niet met hem in gesprek durft?

halsoverkop

Ik verwachtte een lekkere, luchtige zomerse roman, en hoewel het dat ook zeker is, viel het boek me helaas toch tegen. De belangrijkste reden hiervoor is dat het verhaal te snel verteld wordt. Ik miste diepgang. De personages werden niet genoeg uitgediept om echt met ze mee te leven, en hier en daar werden gebeurtenissen te snel gepresenteerd, zonder achtergrondinformatie of een logisch vervolg op voorgaande gebeurtenissen. Hierdoor werd mijn aandacht een paar keer afgeleid van het verhaal, zonde!

Want het verhaal zelf is leuk, hier en daar zelfs grappig en herkenbaar: twee boekenliefhebbers die elkaar vinden in de liefde. Hoe leuk wil je het hebben? Ik kon me dan ook best vinden in enkele passages over de voorkeur voor shoppen in een boekwinkel in plaats van een webwinkel, en het plezier van lezen. Ook de stukken over het verzamelen van boeken, uitpuilende boekenkasten en het genot van op de bank een boek lezen spraken boekdelen: wat een bron van herkenning. En de band die Nicole met de boekverkoopster heeft is bijzonder jaloersmakend. Elke keer als zij ‘inkopen’ doet bij de boekwinkel, krijgt ze gratis een mystery book mee, die de verkoopster bij haar vindt passen.

Al met al is Halsoverkop best een leuke roman, maar het is niet de roman die ik voor ogen had. Misschien verwachtte ik meer in de stijl van Petra Kruijt in plaats van Jill Mansell, waar het me nu aan doet denken. Wat ik overigens nog wel wil zeggen is dat het leuk is eens een roman te lezen over een zich ontwikkelende liefde, in plaats van een verhaal waarbij het eind is, dat de hoofdpersoon eindelijk haar grote liefde vindt. Verfrissend. Ik had echter meer diepgang verwacht, en uitgediepte personages. En dat blijft toch een groot gemis. Halsoverkop is dus een leuk boek, maar helaas niet leuk genoeg voor mij.

Halsoverkop  – Aline van Wijnen €10,-

Boeken op het strand

Gisteren namen vriendlief en ik onze kleine man voor het eerst mee naar het strand van Makkum. Dat was helemaal geweldig, al vond Mason het koude water niet zo plezierig (lees: hij zette het bij de eerste aanraking op een huilen, daarna ging het ietsje beter, maar verder dan zijn enkeltjes wilde hij niet). We gingen -uiteraard- zo op in onze eerste strandpret met Mason, dat ik pas toen we weggingen iets heel tofs ontdekte.

Een heuse strandbibliotheek!

Zonder lidmaatschap, zonder geld uit te geven, kun je in de strandbibliotheek boeken lezen. Voor jong en oud. Wat ontzettend leuk! Ik wilde dat ik dit eerder had ontdekt, maar gelukkig is de zomer nog maar net écht begonnen. Op naar Makkum, dus! Het wordt een mooie zomer :-)

Recensie: Waarover ik praat als ik over hardlopen praat

Haruki Murakami – Waarover ik praat als ik over hardlopen praat: uitgeverij Atlas Contact

Dit is één van de laatste vertaalde boeken van Haruki Murakami die ik lees. En dat heeft zo zijn redenen. Het is namelijk een boek dat me nooit echt heeft aangetrokken. Waarschijnlijk vanwege het hardloop-aspect. Maar dat weerhoudt me er uiteindelijk niet van om het boek alsnog te lezen. Het werd per slot van rekening de hoogste tijd.

Mijn Murakami-project loopt namelijk aardig op zijn eind. Ik ben zo goed als bijna door mijn voorraad Nederlandse Murakami-boeken heen. De enige die me hierna nog rest is het korte verhaal Slaap, en daarna zal ik overstappen op enkele Engelstalige boeken die van hem zijn verschenen. Maar voor het zover is, eerst Waarover ik praat als ik over hardlopen praat. Een boek over, de titel verraadt het al, hardlopen. Maar ook een soort van schrijversmemoires. Haruki Murakami verbindt namelijk het proces van schrijven, en van schrijver worden, met de tactiek en intensiteit die ook bij hardlopen om de hoek komt kijken. En dat levert een bijzonder boek op.

waaroverikpraat

Het is heerlijk om te lezen over Murakami als persoon, als schrijver, als hardloper, als zwoeger, als gewone man, als iemand met tegenslagen en hoogtepunten, net als ieder ander. Waarover ik praat als ik over hardlopen praat is één van de leukere boeken die ik van Murkami las, juist omdat het zo’n persoonlijk boek is. Het biedt zo’n uniek kijkje in het karakter van Murakami, dat lukt je met geen enkel ander boek. Zo leer je dat Murakami het bij het hardlopen altijd zwaar krijgt na de 35 kilometer, dat hij een stug en onverzetbaar man is die zijn aandacht voor de volle honderd procent op een project geeft en dan weinig andere dingen toelaat in zijn leven.

Het is, zegt hij zelf ook al, geen aangename karaktereigenschap voor de mensen om hem heen, maar het siert hem wel als vakman. In enkele korte hoofdstukken, waarbij hij steeds een ander aspect van zowel het hardlopen als het schrijven, wat elke keer naadloos op elkaar blijkt aan te sluiten. Murakami toont zich dit keer van een persoonlijker, ingetogener kant, en die kant bevalt me eigenlijk ook wel.

Ik keek dus ten onrechte op tegen het lezen van Waarover ik praat als ik over hardlopen praat. Het is een uniek boek, met een prachtig inkijkje in Murakami’s geest. Zeker lezen als je fan bent van Murakami – je hoeft niet eens van hardlopen te houden.

Waarover ik praat als ik over hardlopen praat – Haruki Murakami €15,-

Voor de maand augustus lees ik het korte verhaal Slaap.

Recensie: Doelwit

Linda Jansma – Doelwit: uitgeverij The Crime Compagnie 

Ik las eerder één ander boek van Linda Jansma, en ik schrok toen nogal van de bikkelharde verhaallijn en het taalgebruik dat ze hanteerde. Dat boek was Vrij spel, een boek over groepsverkrachting, bendegeweld en politie-optredens die slecht aflopen. Zonder scrupules beschrijft Jansma daarin het geweld dat een jong meisje wordt aangedaan, en daarbij werd het mij meermaals bijna te gortig.

Toch besloot ik Jansma nog een kans te geven, met Doelwit, een verhaal over eerwraak. Het boek is ingedeeld in twee periodes:
2008: Judi werkt als vertrouwenspersoon op een middelbare school. Hier krijgt ze te maken met allerhande problemen waar de, vooral vrouwelijke, leerlingen mee kampen. Dan loopt Leila haar leven binnen. Ze wil praten, over haar verliefdheid op Thomas, een Nederlandse jongen, en de problemen die dit binnen haar familie geeft. Haar broer Tarik houdt haar als een havik in het oog, en haar familie duldt niet dat zij het aanlegt met iemand buiten hun jezidi’s-Koerdisch geloof. Ze wordt mishandeld door haar broer, die haar verdenkt van allerhande activiteiten. Wanneer Tarik het vermoeden krijgt dat Leila met Judi praat, begint hij haar lastig te vallen. Het begint met kleine pesterijen, maar het neemt steeds gewelddadiger vormen aan. Hoe veilig zijn Leila en Judi nog?

2012: Judi wordt in haar woning overvallen, en zwaar mishandeld. Ternauwernood kan ze aan haar aanvaller ontsnappen, maar ze komt er niet zonder kleerscheuren vanaf. Ze weet zeker wie haar heeft aangevallen: Tarik. Maar hoe weet hij waar ze woont? Zij en Leila zijn in 2008 ondergedoken, en vallen onder de bescherming van twee rechercheurs, die als enige op de hoogte zijn van hun verblijfplaats. Dan wordt na Judi ook Leila aangevallen. Zij eindigt zwaargewond op de intensive care, maar wat nog erger is: haar zoontje Cem is verdwenen. Judi verdenkt direct Tarik en zijn familie, maar de rechercheurs willen haar niet zomaar geloven, ondanks alle voorgeschiedenis. Daarom zit er nog maar één ding op: zelf op onderzoek uit. Maar of dat nu zo verstandig is? Sommige geheimen uit het verleden dienen begraven te blijven, en haar zoektocht naar de waarheid brengt juist datgene dat ze het meest liefheeft, in groot gevaar.

doelwit

Wat een razend spannende, knap geschreven thriller is Doelwit! Waar ik opnieuw een bikkelharde, wrede thriller verwachtte, kreeg ik een mooi, raak geschreven en vooral indringend verhaal over eerwraak, liefde en opoffering. Linda Jansma is opnieuw rauw in haar bewoordingen, maar ik proefde bij Doelwit enige ingetogenheid. Wellicht omdat het verhaal gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, en Jansma in haar slotwoord ook haar persoonlijke gevoel erbij kenbaar maakt. Dit is niet zomaar een thriller, niet zomaar een boek, maar een verhaal waarvan Jansma het belangrijk vindt dat het verteld wordt.

Nu heb ik -naast Vrij spel en nu dus Doelwit– geen vergelijkingsmateriaal met haar thrillers, maar deze thriller beviel me vele malen beter. De personages zijn weliswaar net zo levensecht en aimabel, maar de toon is anders. Hierdoor kon ik me beter focussen op het verhaal, en die blijkt zeer de moeite waard. Je voelt als lezer haarscherp aan dat het helemaal de verkeerde kant opgaat met Judi en Leila in 2008, maar welke omvang de ramp die dat jaar plaatsvindt werkelijk heeft, bewaart Jansma tot het einde. En die plottwist, want daar kun je wel van spreken, kwam totaal onverwacht. Met als resultaat dat ik, op een moment dat ik meende te weten hoe het allemaal in elkaar stak, compleet verrast werd.

Mede daardoor is Doelwit een verhaal dat nog lang in mijn hoofd nazindert. Leila en Judi hebben een warm plekje in mijn hart, en het was een mooie ervaring om over hun schouders mee te lezen. Jansma speelt goed in op emoties, blijft realistisch zonder overdrijvingen in zowel taalgebruik als verhaallijnen en wisselt slim tussen de jaren. Het verhaal dat zich langzaam maar gestaag ontvouwt, is zeer de moeite waard en ik raad iedereen dan ook aan deze indringende thriller te lezen. Het zal je niet ongemoeid laten.

Doelwit – Linda Jansma €6,95

Tag: leesproblemen

Deze tag kwam ik tegen bij Dieuwke’s blog. Heerlijk, die problemen om over na te denken, want inderdaad: wat als? Sommige situaties zijn erg aannemelijk, toch? Ik vind het een hele leuke tag, en besloot deze ook in te vullen. Lezen jullie mee? 

  1. Je hebt 20.000 boeken op je TBR. Hoe beslis je welk boek je gaat lezen?
    Oef, dat zijn heel veel boeken! Nu heb ik thuis sowieso een enorme TBR-stapel, dus geheel onbekend ben ik niet met dit scenario. Ik beslis welk boek ik ga lezen door bij mezelf na te gaan waar ik zin in heb: ben ik in een bui voor een thriller, een roman of een goed literair boek? Als ik dit goed aanvoel, moet het goed komen. En tja, tot de tijd dat de stapel is geslonken naar tenminste 10.000 boeken komen er ook even geen nieuwe boeken bij. Als ik dat tenminste weet vol te houden..
  2. Je bent halverwege door een boek en je vind het echt niks. Stop je of ga je door?
    Tja, ik wil in principe alle boeken een kans geven, maar vind ik het écht niks, of is het niet het juiste moment om het boek te lezen (staat mijn hoofd er bijvoorbeeld niet naar) dan hou ik toch echt -al dan niet tijdelijk- op met lezen. Tijd voor een nieuw boek!
  3. Het einde van het jaar komt er aan en je loopt enorm achter met je Goodreads reading challenge. Probeer je je achterstand in te halen?
    Nee, haha. Ik stoor me -in tegenstelling tot vorig jaar- veel minder aan het behalen van doelen. Ik vind het nu vooral belangrijk om plezier te hebben in het lezen en in het bloggen en mezelf niet teveel verplichtingen op te leggen.
  4. De covers van een serie die je geweldig vindt, matchen niet. Hoe ga je hiermee om?
    Ai, lelijk. Ik heb het bijvoorbeeld met enkele boeken van Karin Slaughter: wordt er ineens een ander omslag gemaakt! Tja, dan passen de boeken natuurlijk niet meer zo mooi naast elkaar in de kast. Maar ik doe er niks aan, zet ze alsnog naast elkaar en negeer het feit dat ik zo krampachtig alles hetzelfde wil hebben.
  5. Iedereen is compleet dol op een boek en jij vind het echt niks. Wat doe je?
    Daar laat ik me dus helemaal niet door leiden! Als ik iets niet mooi vind, ondanks dat de rest van de massa het wél een goed boek vindt, geef ik dat ook gewoon aan. Mijn recensies zijn altijd eerlijk, al probeer ik wel coulant te zijn: een boek helemaal afkraken past gewoonweg niet in mijn straatje. Wat wel zo is, is dat ik me in mijn keuze laat beïnvloeden door lyrische reacties van anderen: vinden anderen een boek helemaal te gek, dan ben ik eerder geneigd om dat boek uit te kiezen om te lezen. Maar mijn mening is en blijft puur mijn eigen mening, die wordt niet gevormd door het enthousiasme van een ander.
    booknook
  6. Je leest publiekelijk een boek en je moet bijna huilen. Hoe ga je ermee om?
    Oei, lastig! Aan de ene kant wil ik heel graag blijven doorlezen, maar dan zijn de emoties lastig te bedwingen. Aan de andere kant kan ik er natuurlijk voor kiezen om het boek even aan kant te leggen, om op een rustiger moment (zowel voor mij, emotioneel als omgevingstechnisch) verder te lezen. Maar laten we realistisch zijn: als een boek je zo grijpt, wie legt het boek dan weg? Je leest door, natuurlijk! Ik zal mezelf dus een mentale schop onder de kont moeten geven en mijn  tranen inslikken. Want huilen in het openbaar -om een boek- vind ik een beetje te gek.
  7. Een vervolg van een boek dat je fantastisch vindt, komt uit. Maar je bent veel vergeten van het vorige boek. Herlees je het of ga je gewoon verder in de hoop dat het wel weer terugkomt?
    Ik herlees eigenlijk te weinig, dus het zal waarschijnlijk blijven bij het doorlezen van de achterflap van het eerdere deel en/of mijn recensie van destijds nogmaals lezen om het gevoel dat ik bij het eerdere boek had, terug te halen. Negen van de tien keer zit ik al “oh ja!”-end te lezen. Ook leuk.
  8. Je wilt niet dat iemand je boeken leent. Hoe leg je dat aan mensen uit wanneer ze vragen of ze een boek mogen lenen?
    Daar ben ik heel duidelijk in: Sorry, dit boek leen ik niet uit. Punt. Ik kan toelichten dat het boek me te dierbaar is, maar in feite volstaat mijn ‘nee’ (ja, ik kan hard zijn).
  9. Je hebt de afgelopen maand 5 boeken opgepakt en weer weggelegd. Hoe kom je over je leesdip?
    Even niets lezen. Mijn zinnen verzetten. De zin om te lezen komt vanzelf wel weer, en in de tussentijd zijn er meer dan genoeg dingen waar ik mijn aandacht op kan richten: Mason, mijn vriend, mijn werk en mijn sociale leven. De boeken komen vanzelf wel weer. Als ik mezelf verplicht door te lezen, werkt dit alleen maar averechts. Niet doen dus, en lekker iets anders doen. Dan komt het vanzelf wel weer goed met het lezen.
  10. Er zijn zó veel boeken die uitkomen die je heel erg graag wilt lezen. Hoeveel koop je er?
    Dat hangt in ieder geval van mijn budget af. En of ik nog 10.000 boeken op mijn TBR-stapel heb liggen. Doelloos boeken in huis halen zonder ze te lezen vind ik namelijk, net als collega-blogger Alex die hier een mooie post over schreef, zonde. Waarschijnlijk zal ik dus één of twee boeken in huis halen. En de rest gaat op mijn TBR-stapel, hoe graag ik ze ook wil lezen.
  11. Hoelang blijven boeken die je net gekocht hebt in je boekenkast staan?
    Meestal blijven boeken hooguit twee maanden in mijn boekenkast staan, maar ik moet tot mijn schaamte bekennen dat er ook enkele titels tussen zitten die al ietsje *ahum* langer op de stapel liggen. Over het algemeen ben ik heel trouw in het vlug lezen van nieuwe titels, maar de laatste maanden -sinds ik moeder ben- gaat het een en ander nu eenmaal in een langzamer tempo. Het is niet anders. Ik hou er rekening mee bij het aanvragen of kopen van nieuwe boeken. Meer kan ik niet doen.

 

Ik lees Engels

Of in ieder geval: ik  heb de laatste tijd best veel Engelse titels in huis gehaald. En daar bedoel ik meer dan één per half jaar mee. Want Engelse boeken lees ik niet veel. Ik hou het liever bij het Nederlands, maar er zijn altijd uitzonderingen mogelijk. Getuige mijn huidige stapeltje Engelse boeken.

Ik kan het me nog zo goed herinneren: de verschijning van de nieuwe Harry Potter-boeken. Jup, dat is alweer enige tijd geleden *ahum*, maar ik herinner me nog hoezeer ik uitkeek naar de nieuwste boeken. Zodanig zelfs, dat ik niet kon wachten op de Nederlandse vertaling. En dus las ik de boeken ook in het Engels. Een vriendin van me leest sowieso erg veel Engels, en zij had het nieuwste boek vaak binnen een paar dagen uit, waarna ze het aan mij overhandigde. Heerlijk vond ik dat. Wat een enorm leesplezier haalde ik daaruit. En later, als de Nederlandse vertaling werd uitgebracht, las ik die ook.

Zo extreem heb ik nooit meer naar een boek verlangd, maar toch zijn er enkele Engelse titels in mijn boekenverzameling belandt. Dit betreft de volgende titels:

  1. Haruki Murakami – Colorless Tsukuru Tazaki and his years of pilgrimage
  2. Maria Semple – This one is mine
  3. Emma Straub – The Vacationers
  4. Emma Straub – Modern lovers
  5. Nick Hornby – Funny girl
  6. Viet Thanh Nguyen – The Sympathizer

engelsetitels

Het is niet zo dat ik naar al deze titels zoveel verlangde dat ik niet kon wachten op de Nederlandse vertaling. Dit geldt eigenlijk enkel voor The Sympathizer van Viet Thanh Nguyen en Modern lovers van Emma Straub. Het eerste boek dat ik van Straub las, The Vacationers (oftewel: Badgasten in de Nederlandse vertaling) kreeg ik van boekzuster Petra. Ik vond het een erg prettig boek om te lezen in het Engels, en aangezien de Nederlandse versie nog even op zich liet wachten en ik mijn ongeduld niet meer de baas was, heb ik deze nieuwste roman ook in het Engels besteld.

Voor de rest: het boek van Nick Hornby heb ik van een medeblogger gekregen, en ik wist op voorhand niet dat dit een Engelse versie was. Niet dat dit erg is, integendeel. Ik vind het ook wel leuk om weer eens Engels te lezen. Maria Semple heb ik in het Engels besteld omdat ik met enorm veel plezier haar roman Waar is Bernadette? heb herlezen. Ik speurde daarna op het internet naar andere romans van haar hand, en stuitte op deze, This one is mine. Aangezien ik de Semple-smaak weer te pakken had en ik nog geen signalen had opgevangen dat er een Nederlandse vertaling zou komen, bestelde ik deze in het Engels. Om te zien hoe leuk Semple nog meer is.

En Murakami, tot slot, haalde ik in huis om de simpele reden dat ik de omslag van deze Engelse versie helemaal te gek vind, en ik nog nooit een Murakami in het Engels las. Dat lijkt me sowieso een bijzondere ervaring.

Van welke titel konden jullie niet wachten op de Nederlandse vertaling?